Ściana Płaczu

Obraz "Ściana Płaczu" malarza Jeana Leona Gerome'a wydaje się widzowi niemal fotograficzny. Każdy kamień ścienny jest unikalny i wykazuje indywidualne ślady wietrzenia i rozkładu. Mnogość niuansów kolorystycznych żółci piaskowca, pęknięć i traw wyrastających ze szczelin w murze sprawia, że niemal zapominamy, że to obraz, a nie fotografia. Obraz należy do stylu realizmu akademickiego. Malarz Jean Leon Gerome przedstawiał w sposób jak najbardziej realistyczny to, co napotkał podczas swoich licznych podróży. Najczęściej podejmował tematykę historyczną, orientalną i mityczną.

Przed ścianą stoi Żyd trzymający w rękach kartkę z modlitwami lub życzeniami. Zgodnie z tradycją ma włożyć kartkę papieru w szczelinę Ściany Płaczu. Obok niego leży laska, a na ziemi tobołek, w którym prawdopodobnie znajdują się jego rzeczy. Na głowie nosi czarny kapelusz, ubrany jest w zieloną szatę. Czy chce wyruszyć w podróż i prosić o szczęście, czy też wrócił bezpiecznie i chce podziękować Bogu? O tym widz nie dowiaduje się niczego.

Ściana Płaczu jest zachodnią częścią muru otaczającego Świątynię Herodian, która pierwotnie nie miała znaczenia religijnego. Dopiero w V wieku n.e. Ściana Płaczu stała się miejscem kultu. Żydzi nie nazywają jej Ścianą Płaczu, lecz po prostu Ścianą lub Ścianą Zachodnią. Wielu Żydów postrzega ją jako symbol wiecznego przymierza Boga z narodem żydowskim. Tradycja wkładania w szczeliny karteczek z modlitwami lub życzeniami pochodzi dopiero z początku XVIII wieku i jest udokumentowana przez malarza.