Naprawianie żagla, 1896

Jest słoneczny dzień, który grupa mężczyzn i kobiet wykorzystuje na naprawę tkaniny żagla. Grupa zebrała się na dziedzińcu z kwitnącymi kwiatami i uroczymi płotkami. Scena ta może być częścią codziennej rutyny rodziny. Rybacy intensywnie pracują nad elementem swojego utrzymania. Jest to typowa odzież robocza, którą noszą mężczyźni i kobiety. Długa spódnica, luźna bluzka i chusta na ramionach kobiety. Mężczyźni z kapeluszem słomkowym chroniącym ich przed słońcem. Ludzie intensywnie pracują nad pozornie nieskończoną ilością płótna. Widz dostaje przebłysk sceny, która wydaje się znajoma i przywołuje wspomnienia. Rzeczy, które zbliżają rodzinę do siebie.

Sorolla uwielbiał uwieczniać codzienne życie na wybrzeżach swojej rodzinnej Walencji. Plaża i morze, jego żona i dzieci. Wszystkie były powtarzającymi się motywami w grze pomiędzy śródziemnomorskim światłem i turkusowym morzem. "Malarz morski" - tak nazywał się hiszpański impresjonista i rzeczywiście błękitne morze i piaszczysta plaża nigdy nie są daleko. Przez otwarte drzwi dziedzińca, widok na morze staje się centralnym punktem obrazu. Morze jest stałym elementem w twórczości i towarzyszy artyście przez całe życie. Sam malarz w dzieciństwie należał do rodziny rybaków, którzy ze swojego zawodu żyli bardzo ubogo. Jako artysta, mógł cieszyć się morzem i uchwycić to szczególne światło w bardzo swojski sposób.

Efekt gry kolorów nie mógłby być bardziej impresjonistyczny. Sorolla posługuje się stylem artystycznym luminizmu. Szczegółowość ujęcia tematu i zachowanie form to wczesna forma impresjonizmu. Istotne dla hiszpańskich przedstawicieli ruchu artystycznego były intensywność kolorystyczna hiszpańskiego pejzażu oraz ustawienie wyrazistych efektów świetlnych.

Obraz olejny wokół naprawy żagli jest wykonany w jasnych kolorach. W pracy dominują trzy kolory. Niebieski, zielony i olśniewająco biały. Biel sprawia, że scena nabiera blasku i wprowadza do obrazu lśniące promienie słońca. Mało który artysta w taki sposób opanował kolor biały i tak celowo użył go do refleksów świetlnych. Światło i cień ostro zarysowują swoje granice. Kolorowe pokazują kontury otoczenia podwórka, a ciepło dnia jest wyczuwalne. W atmosferze dominuje ciche porozumienie. Wesołe rozmowy wydają się zbędne, grupa ludzi sprawia wrażenie zadowolonej jednostki.

Sorolla mógł zaliczyć się do grona szczęśliwych artystów, którzy mieli swobodę wyboru tematów. Hiszpana ciągnęło na wieś i tworzył swoje dzieła w plenerze. Oryginalny rozmiar obrazu to 222 cm x 300 cm i również te wymiary stworzył artysta na plaży.