Na pustyni

Jean Leon Gerome zabiera nas w tym obrazie na pustynię: niebo i ziemia wydają się być jednakowo nasycone światłem i przejrzyste. Wzrok przykuwa jednak siedzący na ziemi mężczyzna i jego martwy koń. Jeździec z miłością trzyma głowę swojego towarzysza na kolanach, w rozluźnionej postawie zwierzę odwraca się tyłem, tylne nogi leżą w piasku, a ogon leży na ziemi w kierunku widza. Człowiek i zwierzę są tu jednym. Spojrzenie siedzącego jest całkowicie pochłonięte przez konia, tak że obie postacie postrzegane są jako jedna forma.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że koń śpi. A może umarł z pragnienia? Widok na palącą się gorącą pustynną ziemię i nagą kamienną pustynię sugeruje ten wniosek. Nigdzie nie ma miejsca do podlewania, nigdzie nie widać roślin. W tym intensywnym momencie między jeźdźcem a rumakiem rozgrywa się życie, nawet jeśli ma to być punkt zwrotny życia i śmierci. Artysta tak szczegółowo przedstawił człowieka i zwierzę, że ma się wrażenie, iż czujemy ich oddech. Słaby lub konający szlachetny koń na kamiennej pustyni mówi metaforycznie o dramacie i niebezpieczeństwie pustynnego życia. Żaden dach ochronny, las czy ciek wodny nie jest w stanie zaradzić tej sytuacji. Człowiek jest wystawiony na działanie sił natury. Jednocześnie intymność konia i jeźdźca symbolizuje ponadczasową miłość i wiele wspólnych przeżyć.

Jean Leon Gerome w mistrzowski sposób uchwycił orientalne życie. Używa jasnej palety barw, która oddaje naturę w odcieniach różu, piasku i jasnego brązu. Jeździec siedzący na ziemi wyraźnie odróżnia się od niego pod względem kolorystycznym. Ubrany w brylantową biel na ciele i głowie, jego czarne loki wyróżniają się na tle szaty: oto jeszcze młody człowiek jadący przez pustynię, być może pozbawiony doświadczenia.

Artysta sprytnie umieszcza swoje postacie nieco z lewej strony od centrum, na pierwszym planie. W ten sposób otaczająca pustynia staje się niemal fizycznie namacalna dla widza: dzieło o wielkiej intensywności!