Północny krajobraz, wiosna

Jak wiele innych obrazów Caspara Davida Friedricha, "Pejzaż północny" charakteryzuje się wyraźnym kontrastem kolorów. W tym obrazie już na pierwszy rzut oka widać, że między pierwszym planem a tłem jest wyraźna przerwa. Charakteryzuje się on ciemnymi odcieniami niebieskiego i szarości, natomiast z przodu dominuje jaśniejszy brąz i beż.

Natomiast to, co odzwierciedla sam obraz, można opisać bardziej szczegółowo. Pejzaż północny, jak zapowiada tytuł obrazu, charakteryzuje się dokładnie tymi cechami, które składają się na pejzaż północnoeuropejski. Na pierwszym planie widoczne są mniejsze wzgórza, prawie nie porośnięte roślinnością. Poza kilkoma trawami i mchami nie ma tu w ogóle roślinności. Zamiast tego duże połacie ziemi pokryte są śniegiem. Nadeszła zima, a pokryte śniegiem obszary są w wielu przypadkach wyczuwalne dla oka widza także w tle. Duża różnica w stosunku do pierwszego planu polega jednak nie tylko na wspomnianej kolorystyce. O ile na pierwszym planie znajdują się tylko niewielkie wzniesienia, o tyle tło obrazu charakteryzuje się dużymi wzniesieniami, a nawet górami. Wydają się one przerażające ze względu na mocno zaciemnione niebo, w porównaniu do raczej przyjaznych kolorów na pierwszym planie zdjęcia.

Te kontrasty obrazu łączy jedynie niewielka ścieżka, która prowadzi z jasnej przedniej części obrazu w obszar mroku. W całym tym obrazie nie ma śladu ludzkiej cywilizacji. Tylko na tej ścieżce znajdują się dwie sylwetki wędrowców z laskami, którzy zmierzają w ciemność gór. Najwyraźniej jednak ich widok wywarł na nich silne wrażenie, bo najwyraźniej zatrzymali się w połowie przejścia, by skierować wzrok ku mistycznym górom.