Poirier de Pollviller - w „”New Duhamel du Monceau lub traktacie o drzewach i krzewach uprawianych we Francji””, figury według rysunków P.J. Redoute i P. Bessa, Paryż

U góry kwiat, u dołu owoc - w ten sposób tablica ta przedstawia gruszę z Pollviller w dwóch rejestrach, które oddziela od siebie wąska strefa pustego tła. Kwitnąca gałązka wypełnia górną połowę obrazu gęstym białym kwiatostanem, którego ciemnoczerwone pręciki niczym delikatne kropki osadzone są nad ząbkowanymi liśćmi; poniżej zwisa pięć pulchnych owoców w ciepłym, rdzawobrązowym kolorze na długich łodygach, po bokach których znajduje się rozcięta gruszka, odsłaniająca pięcioramienny rdzeń. Nad całością widnieje skromny napis „T. 6. nr 58.” - nauka i przedstawienie przeplatają się tutaj, co jest typowe dla ilustracji botanicznych z około 1800 roku. Wzór pochodzi od Pierre’a-Josepha Redoutégo, prawdopodobnie najsłynniejszego malarza roślinnego swoich czasów, który dla „Nouveau Duhamel du Monceau” uwiecznił liczne drzewa i krzewy owocowe. To, co do dziś wyróżnia te ryciny, to ich dwoista natura: wystarczająco dokładne dla botanika, wystarczająco piękne, by zawisnąć na ścianie.

Satynowane płótno jest oprawione w „Sinead” - prostą ramkę z forniru dębowego - a w rogach widać, dlaczego ten wybór się sprawdza. Spojenie na skos w prawym dolnym rogu jest tak ciasne, że pozostaje jedynie linia cienka jak włos, podczas gdy słoje na obu ramionach biegną w różnych kierunkach, nadając listwie nieco życia. Brak lakieru, który sprawiałby, że drewno wyglądałoby na uszczelnione; powierzchnia pozostaje jasna, o otwartych porach, z pojedynczymi ciemniejszymi pasmami włókien widocznymi na wąskiej widocznej krawędzi. Obok złamanej bieli tła kartki dąb wydaje się niemal kontynuacją odcienia papieru w drewnie. To, co przykuwa moją uwagę: mały podpis grawerza „Gabriel sculp” na dolnej krawędzi jest niezwykle ostry - nawet te kilka milimetrów pisma nie jest rozmyte.