Wiewiórki, 1512 (tempera na pergaminie)

Między przednimi łapami prawego zwierzęcia znika orzech laskowy - właśnie w tym miejscu delikatne pociągnięcia pędzla tworzą małe, ciemne centrum, na którym zatrzymuje się wzrok. Właśnie od tego miejsca rozwija się kompozycja obrazu: dwie wiewiórki siedzą blisko siebie, jedna zwrócona twarzą do widza, całkowicie pochłonięta łupaniem orzecha, druga odwrócona do niego okrągłym grzbietem. Wokół nich na jasnym, nieokreślonym tle leżą rozrzucone łupiny i resztki orzechów. Albrecht Dürer datuje ten szkic na rok 1512 i umieszcza nad sceną swój monogram - to czas, w którym mistrz z Norymbergi utrwalał zwierzęta i rośliny z dokładnością znacznie wyprzedzającą swoją epokę. Rysunek niczego nie wyjaśnia, jedynie obserwuje: pojedyncze kępki sierści na krzaczastym ogonie, rozstawione pazury, czujne czarne oko. Właśnie ta trzeźwość sprawia, że motyw ten od pięciu stuleci jest tak pociągający.

Tutaj na płótnie Salvador umieścił rysunek, którego matowa powierzchnia równomiernie pochłania światło otoczenia, zamiast je odbijać - nawet patrząc pod kątem nie powstają żadne błyszczące smugi na sierści, a czerwono-brązowe odcienie pozostają stabilne pod każdym kątem. W przypadku motywu złożonego wyłącznie z delikatnych linii włosów jest to idealne rozwiązanie, ponieważ nic nie przyćmiewa rysunku. Riana, smukła drewniana listwa w kolorze czerwono-brązowym, otacza format o wymiarach 25 x 30 centymetrów za pomocą zaokrąglonego profilu i widocznego usłojenia, w którym krótkie, ciemne pory ożywiają drewno. Gdy wzrok przesuwa się od matowej powierzchni obrazu po lekko błyszczącym zaokrągleniu listwy, wyczuwa się zmianę materiału - tekstylne tło kontra olejowane drewno. W przypadku tak kompaktowego dzieła mogłoby to sprawiać wrażenie nieco zbyt drobiazgowego; w rzeczywistości jednak oba elementy płynnie się ze sobą łączą.