| Urodzony | 15 lipca 1606 (Leiden) |
| Zmarł | 4 października 1669 (Amsterdam) w wieku 63 lat |
| Narodowość | Holandia |
| Epoki | Barok, Niederländisches Goldenes Zeitalter der Malerei |
| Gatunek | portret, sztuka sakralna, malarstwo mitologiczne, malarstwo rodzajowe, malarstwo historyczne, autoportret, pejzaż, martwa natura, vanitas |
| Zawód | malarz, rysownik, grafik, kolekcjoner sztuki, akwaforcista, grawer, marszand |
| Rodzina | Ojciec: Harmen Gerritszoon van Rijn Matka: Neeltje Willemsdr. Zuytbrouck Dziecko: Titus van Rijn, Cornelia van Rijn |
| Nauczał | Pieter Lastman, Joris van Schooten, Jacob Isaacsz. van Swanenburgh, Jan Pynas |
| Uczeń | Arent de Gelder, Willem Drost, Godfrey Kneller, Philips de Koninck, Abraham van Dijck, Bernhard Keil, Gerard Dou, Carel Fabritius, Jürgen Ovens, Ferdinand Bol, Samuel van Hoogstraten, Nicolaes Maes, Lambert Doomer, Gerbrand van den Eeckhout, Govaert Flinck, Anthonie van Borssom, Cornelis Brouwer, Jan Victors, Jacobus Levecq, Jan Gillisz van Vliet, Adriaen Verdoel, Willem de Poorter, Isaac de Jouderville, Abraham Furnerius, Johann Ulrich Mayr, Karel van der Pluym, Jan Jansz. de Stomme, Titus van Rijn, Christopher Paudiß, Franz Wulfhagen, Jacques de Rousseaux, Heiman Dullaart, Leendert van Beijeren, Constantijn van Renesse, Heinrich Jansen, Gerrit Willemsz Horst, Johannes Raven der Jüngere, Gerrit van Uylenburgh, Johannes Colaert, Jan van Glabbeeck |
| Członkostwa | Cech Świętego Łukasza w Amsterdamie |
| Znane dzieła | Die Nachtwache (1642), Die Anatomie des Dr. Tulp (1632), Der Sturm auf dem See Genesareth (1633), Die Judenbraut (1667), Die Rueckkehr des verlorenen Sohnes (1668) |
| Muzea | National Gallery of Art, Statens Museum for Kunst, Art Institute of Chicago, Rijksmuseum, Minneapolis Institute of Art |
Złoty wiek to okres prosperity i kwitnącej gospodarki. Wraz z bogactwem przyszła ogromna wolność i podniesienie sztuki do rangi przemysłu. We wczesnych traktatach o sztuce wspomina się szczególnie o jednym malarzu, który miał wiele do zyskania ze wszystkich trzech przyjemnych aspektów życia. Rembrandt-van-Rijn kochał bogactwo i rozwiązłe życie. Jako artysta uwielbiał swobodę w realizacji swoich pomysłów i czerpał zyski z prężnego handlu dziełami sztuki. Najwyższym dobrem dla artysty było malarstwo, którym żył jak mało który malarz.
Amsterdam dał przykład liberalności, tolerancji i wyjątkowej dynamiki kulturowej już w XVII wieku. Na ulicach mówiło się różnymi językami, a handel był częścią wizerunku miasta. Rembrandt regularnie przyjeżdżał do Amsterdamu. Jego malarstwo przybierało niekiedy charakter przedsiębiorczy. Jego prace przypominają duże sceny z dramatu. Postacie są umiejętnie rozmieszczone i zajmują centralne miejsce dzięki zręcznej grze światła. Straż Nocna doskonale pokazuje tę grę światła i ciemności. Obraz przedstawia scenę dzienną i wywołuje u odbiorcy wrażenie wieczornego spotkania. Rembrandt przetransponował podstawowe cechy malarskie włoskich mistrzów i rozwinął z nich mistrzowski sposób przedstawiania. Dramat przemawiał z obrazów, a postacie łączył z uczuciami. Widać to szczególnie wyraźnie w portretach, w których pozwalał swoim modelom i sobie na śmiech.
Rembrandt uwielbiał możliwości, jakie dawał mu jego talent. Założył własną pracownię, w której malował i był malowany. Sporo obrazów jego uczniów nosi to wielkie nazwisko. Malarz dobrze zarabiał i niemałą sumę pieniędzy inwestował w obrazy innych artystów. Kupował też własne obrazy. W nadziei na odsprzedanie ich później z zyskiem, Rembrandt pożyczył pieniądze. Malarz żył w skomplikowanej konstrukcji ekonomicznej, która na starość pozostawiła go bez grosza. Jego skarbiec został zlikwidowany, a jego łupem padły obrazy Rubensa i Rafaela. W końcu wielkiemu malarzowi pozostało malarstwo i życie pełne rzadkiej wolności.
Strona 1 / 46
| Urodzony | 15 lipca 1606 (Leiden) |
| Zmarł | 4 października 1669 (Amsterdam) w wieku 63 lat |
| Narodowość | Holandia |
| Epoki | Barok, Niederländisches Goldenes Zeitalter der Malerei |
| Gatunek | portret, sztuka sakralna, malarstwo mitologiczne, malarstwo rodzajowe, malarstwo historyczne, autoportret, pejzaż, martwa natura, vanitas |
| Zawód | malarz, rysownik, grafik, kolekcjoner sztuki, akwaforcista, grawer, marszand |
| Rodzina | Ojciec: Harmen Gerritszoon van Rijn Matka: Neeltje Willemsdr. Zuytbrouck Dziecko: Titus van Rijn, Cornelia van Rijn |
| Nauczał | Pieter Lastman, Joris van Schooten, Jacob Isaacsz. van Swanenburgh, Jan Pynas |
| Uczeń | Arent de Gelder, Willem Drost, Godfrey Kneller, Philips de Koninck, Abraham van Dijck, Bernhard Keil, Gerard Dou, Carel Fabritius, Jürgen Ovens, Ferdinand Bol, Samuel van Hoogstraten, Nicolaes Maes, Lambert Doomer, Gerbrand van den Eeckhout, Govaert Flinck, Anthonie van Borssom, Cornelis Brouwer, Jan Victors, Jacobus Levecq, Jan Gillisz van Vliet, Adriaen Verdoel, Willem de Poorter, Isaac de Jouderville, Abraham Furnerius, Johann Ulrich Mayr, Karel van der Pluym, Jan Jansz. de Stomme, Titus van Rijn, Christopher Paudiß, Franz Wulfhagen, Jacques de Rousseaux, Heiman Dullaart, Leendert van Beijeren, Constantijn van Renesse, Heinrich Jansen, Gerrit Willemsz Horst, Johannes Raven der Jüngere, Gerrit van Uylenburgh, Johannes Colaert, Jan van Glabbeeck |
| Członkostwa | Cech Świętego Łukasza w Amsterdamie |
| Znane dzieła | Die Nachtwache (1642), Die Anatomie des Dr. Tulp (1632), Der Sturm auf dem See Genesareth (1633), Die Judenbraut (1667), Die Rueckkehr des verlorenen Sohnes (1668) |
| Muzea | National Gallery of Art, Statens Museum for Kunst, Art Institute of Chicago, Rijksmuseum, Minneapolis Institute of Art |
Złoty wiek to okres prosperity i kwitnącej gospodarki. Wraz z bogactwem przyszła ogromna wolność i podniesienie sztuki do rangi przemysłu. We wczesnych traktatach o sztuce wspomina się szczególnie o jednym malarzu, który miał wiele do zyskania ze wszystkich trzech przyjemnych aspektów życia. Rembrandt-van-Rijn kochał bogactwo i rozwiązłe życie. Jako artysta uwielbiał swobodę w realizacji swoich pomysłów i czerpał zyski z prężnego handlu dziełami sztuki. Najwyższym dobrem dla artysty było malarstwo, którym żył jak mało który malarz.
Amsterdam dał przykład liberalności, tolerancji i wyjątkowej dynamiki kulturowej już w XVII wieku. Na ulicach mówiło się różnymi językami, a handel był częścią wizerunku miasta. Rembrandt regularnie przyjeżdżał do Amsterdamu. Jego malarstwo przybierało niekiedy charakter przedsiębiorczy. Jego prace przypominają duże sceny z dramatu. Postacie są umiejętnie rozmieszczone i zajmują centralne miejsce dzięki zręcznej grze światła. Straż Nocna doskonale pokazuje tę grę światła i ciemności. Obraz przedstawia scenę dzienną i wywołuje u odbiorcy wrażenie wieczornego spotkania. Rembrandt przetransponował podstawowe cechy malarskie włoskich mistrzów i rozwinął z nich mistrzowski sposób przedstawiania. Dramat przemawiał z obrazów, a postacie łączył z uczuciami. Widać to szczególnie wyraźnie w portretach, w których pozwalał swoim modelom i sobie na śmiech.
Rembrandt uwielbiał możliwości, jakie dawał mu jego talent. Założył własną pracownię, w której malował i był malowany. Sporo obrazów jego uczniów nosi to wielkie nazwisko. Malarz dobrze zarabiał i niemałą sumę pieniędzy inwestował w obrazy innych artystów. Kupował też własne obrazy. W nadziei na odsprzedanie ich później z zyskiem, Rembrandt pożyczył pieniądze. Malarz żył w skomplikowanej konstrukcji ekonomicznej, która na starość pozostawiła go bez grosza. Jego skarbiec został zlikwidowany, a jego łupem padły obrazy Rubensa i Rafaela. W końcu wielkiemu malarzowi pozostało malarstwo i życie pełne rzadkiej wolności.