| Urodzony | 1828 (Nantes) |
| Zmarł | 1891 (9. Arrondissement von Paris) |
| Narodowość | Francja |
| Epoki | Realizm |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz |
| Nauczał | Hippolyte Flandrin |
| Uczeń | Paul Baudoüin, Silas Broux, George Desvallières |
| Członkostwa | Académie des beaux-arts |
| Znane dzieła | Madame Georges Bizet (1878), La communion des apôtres by Jules-Élie Delaunay, Jules-Élie Delaunay - Sapho embrassant sa lyre (1850), The flute lesson (1858) |
| Muzea | Art Institute of Chicago |
Znany jest ze swoich portretów i fresków. Jules-Élie Delaunay był ważnym francuskim artystą XIX wieku. Jules-Élie Delaunay urodził się w Nantes, Loire-Atlantique, a w wieku dwudziestu lat zapisał się do École des Beaux-arts w Paryżu, gdzie studiował wśród znanych artystów swoich czasów.
Jules-Élie Delaunay odniósł swój pierwszy znaczący sukces w 1853 roku, kiedy zdobył "Second Grand Prix de Rome" (stypendium ustanowione przez rząd francuski dla najbardziej zasłużonych studentów sztuki, które pozwoliło mu spędzić cztery lata w Rzymie) za obraz Jésus chassant les vendeurs du Temple (Jezus odpędza sprzedawców świątyni). Kilka lat później, w 1856 roku, ponownie zdobył II Grand Prix de Rome za obraz Le Retour du jeune Tobie (Powrót młodego Tobiasza). Podczas pobytu w Rzymie odszedł od ideału doskonałości Rafaela i zwrócił się ku prawdzie i surowości XV-wiecznego malarstwa. Był malarzem dziewiętnastowiecznym. Niemniej jednak był malarzem klasycznym, a jedną z jego największych inspiracji był niewątpliwie Ingres. Niektóre z dzieł, za które jest najbardziej pamiętany, to obraz kościoła Saint Nicolas w Nantes. Stworzył także 5 paneli dla Opery Paryskiej (Apollo, Orfeusz, Amphion) i 12 obrazów do sali Rady Stanu w Palais Royal.
Udekorował również schody honorowe w paryskim ratuszu i stworzył liczne panele przedstawiające życie świętych Genowefy i Attyli dla nawy Panteonu. Delaunay pracował nad tym ostatnim tak intensywnie, że po 15 latach nadal nie został ukończony. W 1879 roku Delaunay został wybrany do Akademii Sztuk Pięknych, a w 1889 roku został mianowany kierownikiem pracowni w paryskiej Szkole Sztuk Pięknych. Delaunay, który przyjaźnił się z bogatym miłośnikiem muzyki Ernestem Legouvé, prowadził zajęcia plastyczne swojego siostrzeńca (który później został malarzem George'em Desvallièresem). Delaunay i Desvallières stali się tak dobrymi przyjaciółmi, że w 1884 roku pojechali razem do Ticino. Tam Delaunay przedstawił go Gustave'owi Moreau. Moreau i Delaunay byli świadkami na ślubie George'a Desvallièresa i Marguerite Lefebvre w 1890 roku. Jules-Élie Delaunay zmarł 5 września 1891 roku w swoim paryskim domu przy 58 rue Notre-Dame-de-Lorette w 9. dzielnicy 3 i został pochowany na cmentarzu Miséricorde w Nantes.
Strona 1 / 1
| Urodzony | 1828 (Nantes) |
| Zmarł | 1891 (9. Arrondissement von Paris) |
| Narodowość | Francja |
| Epoki | Realizm |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz |
| Nauczał | Hippolyte Flandrin |
| Uczeń | Paul Baudoüin, Silas Broux, George Desvallières |
| Członkostwa | Académie des beaux-arts |
| Znane dzieła | Madame Georges Bizet (1878), La communion des apôtres by Jules-Élie Delaunay, Jules-Élie Delaunay - Sapho embrassant sa lyre (1850), The flute lesson (1858) |
| Muzea | Art Institute of Chicago |
Znany jest ze swoich portretów i fresków. Jules-Élie Delaunay był ważnym francuskim artystą XIX wieku. Jules-Élie Delaunay urodził się w Nantes, Loire-Atlantique, a w wieku dwudziestu lat zapisał się do École des Beaux-arts w Paryżu, gdzie studiował wśród znanych artystów swoich czasów.
Jules-Élie Delaunay odniósł swój pierwszy znaczący sukces w 1853 roku, kiedy zdobył "Second Grand Prix de Rome" (stypendium ustanowione przez rząd francuski dla najbardziej zasłużonych studentów sztuki, które pozwoliło mu spędzić cztery lata w Rzymie) za obraz Jésus chassant les vendeurs du Temple (Jezus odpędza sprzedawców świątyni). Kilka lat później, w 1856 roku, ponownie zdobył II Grand Prix de Rome za obraz Le Retour du jeune Tobie (Powrót młodego Tobiasza). Podczas pobytu w Rzymie odszedł od ideału doskonałości Rafaela i zwrócił się ku prawdzie i surowości XV-wiecznego malarstwa. Był malarzem dziewiętnastowiecznym. Niemniej jednak był malarzem klasycznym, a jedną z jego największych inspiracji był niewątpliwie Ingres. Niektóre z dzieł, za które jest najbardziej pamiętany, to obraz kościoła Saint Nicolas w Nantes. Stworzył także 5 paneli dla Opery Paryskiej (Apollo, Orfeusz, Amphion) i 12 obrazów do sali Rady Stanu w Palais Royal.
Udekorował również schody honorowe w paryskim ratuszu i stworzył liczne panele przedstawiające życie świętych Genowefy i Attyli dla nawy Panteonu. Delaunay pracował nad tym ostatnim tak intensywnie, że po 15 latach nadal nie został ukończony. W 1879 roku Delaunay został wybrany do Akademii Sztuk Pięknych, a w 1889 roku został mianowany kierownikiem pracowni w paryskiej Szkole Sztuk Pięknych. Delaunay, który przyjaźnił się z bogatym miłośnikiem muzyki Ernestem Legouvé, prowadził zajęcia plastyczne swojego siostrzeńca (który później został malarzem George'em Desvallièresem). Delaunay i Desvallières stali się tak dobrymi przyjaciółmi, że w 1884 roku pojechali razem do Ticino. Tam Delaunay przedstawił go Gustave'owi Moreau. Moreau i Delaunay byli świadkami na ślubie George'a Desvallièresa i Marguerite Lefebvre w 1890 roku. Jules-Élie Delaunay zmarł 5 września 1891 roku w swoim paryskim domu przy 58 rue Notre-Dame-de-Lorette w 9. dzielnicy 3 i został pochowany na cmentarzu Miséricorde w Nantes.