Jacob van Ruisdael

Barokowy artysta Jacob van Ruisdael urodził się pod koniec XVII wieku w mieście Haarlem w Holandii i jest uważany za jednego z największych holenderskich malarzy pejzaży. W trakcie swojej kariery motywy, a także styl utalentowanego i wszechstronnego artysty znacznie się różniły. Pozostawił po sobie dynamiczny dorobek obejmujący około 700 obrazów, 100 rysunków i kilka akwafort. Słynnym obrazem olejnym jest "Wodospad z niskim zalesionym wzgórzem", który można dziś podziwiać w Galerii Uffizi we Florencji. Słynnym uczniem Van Ruisdaela był artysta Meindert Hobbema, który był wielkim naśladowcą swojego nauczyciela.

Van Ruisdael był uczony przez swojego ojca. Jego ojciec był ramiarzem artysty Isaaka de Goyera, który później nadał sobie nazwisko Ruisdael. Jednak charakteru i zakresu jego wpływu na sztukę syna nie można dziś jednoznacznie określić, ponieważ nie można jednoznacznie zidentyfikować dzieł Isaaka. Zamiast tego, w najwcześniejszych pracach Jacoba van Ruisdaela z 1646 roku wyraźnie widać wpływ Cornelisa Vrooma, kolegi artysty i architekta krajobrazu z jego rodzinnego miasta. Van Ruisdael w młodości został członkiem Gildii Świętego Łukasza w Haarlemie. Po intensywnych podróżach artystycznych po Holandii i sąsiednich obszarach Niemiec w latach 50-tych XVI wieku, osiedlił się w Amsterdamie. Van Ruisdael został wolnym obywatelem Amsterdamu w 1659 roku.

We wczesnych pracach Van Ruisdaela, na przykład w jego obrazie zatytułowanym "Farmhouse in a Landscape", doświadczeni obserwatorzy odkryją jego interesującą obsesję na punkcie drzew. Podczas gdy holenderscy artyści używali drzew jedynie jako dekoracyjnych elementów kompozycyjnych, kreatywny Van Ruisdael uczynił z nich główny temat swoich obrazów. Jego drzewa charakteryzują się potężną intensywnością. Van Ruisdael szczegółowo i precyzyjnie szkicował swoje motywy. Nakładając farbę impastową na płótna, nadał później głębię i charakter liściom i pniom swoich drzew podczas ich malowania.

Monumentalność przedstawianych przez niego krajobrazów wzrasta wraz z wiekiem Van Ruisdaela: formy są bardziej masywne, kolory bardziej żywe, a kompozycja bardziej skoncentrowana. Jednym z jego najbardziej mistrzowskich obrazów jest przedstawienie cmentarza żydowskiego. Obraz znajduje się obecnie w Gemäldegalerie Alte Meister w Dreźnie. Główny motyw, trzy zniszczone groby, jest podporządkowany innym obiektom o mniejszym znaczeniu, symbolizując w ten wyrafinowany sposób przemijalność rzeczy doczesnych.

Po 1656 roku paleta kolorów Van Ruisdaela staje się wyraźnie jaśniejsza. Odnajduje drogę powrotną do swoich korzeni, zainteresowania scenami leśnymi i widokami rodzinnego miasta Haarlem. Obrazy przedstawiają głównie wielkoformatowe panoramy płaskiego holenderskiego krajobrazu z niskim horyzontem. Dominującą cechą późnych obrazów olejnych Van Ruisdaela jest szerokie, bujne zachmurzone niebo. Mali ludzie często widoczni na jego obrazach nie są dziełem samego Van Ruisdaela. Zostały one dodane później przez innych artystów, takich jak Adriaen van de Velde, Johannes Lingelbach, Philips Wouwerman i Claes Berchem.