Dziewczyna w czerwonej sukience czytająca przy basenie

Kobieta w jaskrawoczerwonej sukience siedzi plecami do widza na zielonym składanym krześle i czyta, podczas gdy za nią w płytkiej wodzie stoją kąpiący się ludzie. To nie jest portret, nie ma tu wielkich gestów - jedynie prywatna chwila przy brzegu basenu, którą John Lavery uwiecznił w 1936 roku. To właśnie intensywna czerwień nadaje tej scenie emocjonujący charakter: W otoczeniu, które poza tym jest jasne i utrzymane w odcieniach szarości i bzu, wzrok natychmiast przyciąga czytelniczka, której twarz pozostaje ukryta. Ręka spoczywa na czerwonym kapeluszu, sukienka opada szerokimi fałdami na krzesło, a kąpiące się kobiety w tle zlewają się w letnie plamy kolorów. Lavery, urodzony w Irlandii i jeden z najbardziej rozchwytywanych malarzy figuratywnych swoich czasów, skupia się tutaj nie tyle na basenie, co na świetle nad nim - woda i jasna krawędź basenu tworzą jedynie spokojną scenę dla tej skupionej, niemal odizolowanej postaci. Nawet sygnatura w prawym dolnym rogu pozostaje wyraźnie czytelna na reprodukcji.

Dzięki wymiarom 30 x 37 cm dzieło to jest obrazem gabinetowym, jednak na ścianie prezentuje się bardziej imponująco, niż sugerowałyby to jego wymiary. Wynika to z ramy: „Delfina”, ciemnobrązowy profil z prawdziwego drewna o szerokości prawie pięciu centymetrów, otacza ten niewielki format niczym rzeźbiony wieniec i nadaje mu wyrazistości. Kto podejdzie bliżej, dostrzeże perłową listwę na wewnętrznej krawędzi oraz miejsca, w których ciemna ramka pęka i prześwituje czerwonawy odcień drewna - w rogach ślady te gromadzą się, jakby sama rama miała już za sobą dziesięciolecia. Właśnie ta starość w miniaturze pasuje do sceny z 1936 roku. Satynowane płótno Leonardo oddaje czerwień sukienki gęsto i nasycone, bez odblasków; bez szkła i passe-partout obraz osadzony jest bezpośrednio w ciemnej ramie. W ten sposób obraz wisi na jasnej ścianie niczym pojedyncza plamka koloru - przechodzi się obok, a czerwień sprawia, że chce się zawrócić.

Z odległości dwóch metrów rzuca się w oczy przede wszystkim ten kontrast: ciężkie, ciemne drewno na zewnątrz, wewnątrz jasna, letnia niecka, a pośrodku - Czytelniczka, która niczego z tego nie dostrzega.