| Urodzony | 1856 (Belfast) |
| Zmarł | 1941 (Kilkenny) |
| Narodowość | Wielka Brytania |
| Epoki | Malarstwo portretowe |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz |
| Rodzina | Małżonek: Hazel Lavery Dziecko: Eileen Marion Lavery |
| Członkostwa | Royal Academy of Arts, Société nationale des beaux-arts, Glasgow Art Club |
| Znane dzieła | The Chess Players (1929), Dar el Cadi, Interior of a Mosque (1892), The Royal Family at Buckingham Palace, 1913 (1913), The Opening of the Modern Foreign and Sargent Galleries at the Tate Gallery, 26 June 1926 (1926), Lady Lavery (1922) |
John Lavery był irlandzkim malarzem, który w swoich czasach cieszył się międzynarodowym uznaniem. Dzieciństwo i droga Lavery'ego do sztuki były bardzo tragiczne. Urodził się w Belfaście, gdzie jego rodzina początkowo planowała otworzyć gospodę. Ale interes się nie udał. Kiedy Lavery miał 3 lata, jego ojciec postanowił popłynąć statkiem do Ameryki, w nadziei, że zapewni rodzinie lepsze życie. Nie dotarł jednak do Nowego Jorku, ponieważ statek wywrócił się. Wkrótce potem umiera również matka Lavery'ego, pozostawiając trójkę dzieci sierotami. Rodzeństwo zostało rozdzielone i John zamieszkał z wujkiem na wsi w Irlandii Północnej. Jednak z nieznanych powodów John w wieku 10 lat został wysłany do bogatego kuzyna swojej ciotki do Szkocji. Stamtąd uciekł w wieku 15 lat i przez jakiś czas mieszkał na ulicach Glasgow, a w końcu został odesłany do Moiry. Tam mieszkał przez kolejne 2 lata. W tym czasie zrodziło się w nim zainteresowanie malarstwem i zaczął uczyć się kopiować ryciny.
Kiedy Lavery wrócił do Glasgow, udało mu się zdobyć praktykę jako retuszer u fotografa w Glasgow Herald. Dobre zarobki jak na tamte czasy pozwoliły mu zapisać się do jednej z najlepszych akademii sztuk pięknych w Glasgow. To był początek jego artystycznej edukacji, która później zaprowadziła go m.in. do Paryża i Londynu. W Glasgow Lavery studiował pod kierunkiem Josepha Crawhalla II. Przełom w jego karierze artystycznej nastąpił w 1888 roku, kiedy to otrzymał zlecenie uwiecznienia państwowej wizyty królowej Wiktorii. Od tego czasu cieszył się dużym zainteresowaniem jako malarz portretowy i społeczny. Niedługo potem przeniósł się do Londynu, gdzie zaprzyjaźnił się z James Abbott McNeill Whistler. Duży wpływ na twórczość Lavery'ego wywarł Whistler.
Lavery był dwukrotnie żonaty. Jego pierwsza żona Kathleen MacDermott zmarła na gruźlicę po 2 latach małżeństwa. Para miała razem jedną córkę. Około 8 lat później Lavery ożenił się ponownie. Jego druga żona Hazel Lavery, urodzona jako Martyn, pochodziła z zamożnej irlandzko-amerykańskiej rodziny. Do małżeństwa wniosła swoją córkę Alice, z poprzedniego związku. Piękna Hazel zastąpiła swojego męża na ponad 400 obrazach. Nawet kiedy rząd irlandzki zlecił Lavery'emu zaprojektowanie motywu na banknot, Hazel siedziała za niego. Małżeństwo Lavery poruszało się w najwyższych kręgach Londynu i przyjmowało wiele osobistości ze świata polityki i sztuki. Dzięki temu w 1918 roku Lavery został pasowany na rycerza, a później przyjęty do Royal Academy. Był jedyną osobą, która otrzymała tytuł honorowego obywatela zarówno Dublina, jak i Belfastu. W czasie II wojny światowej Lavery, obecnie owdowiały, szukał schronienia u swojej pasierbicy i jej męża w Irlandii Północnej. Tam też niezłomnie oddawał się swojej sztuce, a w dniu śmierci planował już następny obraz.
Strona 1 / 2
| Urodzony | 1856 (Belfast) |
| Zmarł | 1941 (Kilkenny) |
| Narodowość | Wielka Brytania |
| Epoki | Malarstwo portretowe |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz |
| Rodzina | Małżonek: Hazel Lavery Dziecko: Eileen Marion Lavery |
| Członkostwa | Royal Academy of Arts, Société nationale des beaux-arts, Glasgow Art Club |
| Znane dzieła | The Chess Players (1929), Dar el Cadi, Interior of a Mosque (1892), The Royal Family at Buckingham Palace, 1913 (1913), The Opening of the Modern Foreign and Sargent Galleries at the Tate Gallery, 26 June 1926 (1926), Lady Lavery (1922) |
John Lavery był irlandzkim malarzem, który w swoich czasach cieszył się międzynarodowym uznaniem. Dzieciństwo i droga Lavery'ego do sztuki były bardzo tragiczne. Urodził się w Belfaście, gdzie jego rodzina początkowo planowała otworzyć gospodę. Ale interes się nie udał. Kiedy Lavery miał 3 lata, jego ojciec postanowił popłynąć statkiem do Ameryki, w nadziei, że zapewni rodzinie lepsze życie. Nie dotarł jednak do Nowego Jorku, ponieważ statek wywrócił się. Wkrótce potem umiera również matka Lavery'ego, pozostawiając trójkę dzieci sierotami. Rodzeństwo zostało rozdzielone i John zamieszkał z wujkiem na wsi w Irlandii Północnej. Jednak z nieznanych powodów John w wieku 10 lat został wysłany do bogatego kuzyna swojej ciotki do Szkocji. Stamtąd uciekł w wieku 15 lat i przez jakiś czas mieszkał na ulicach Glasgow, a w końcu został odesłany do Moiry. Tam mieszkał przez kolejne 2 lata. W tym czasie zrodziło się w nim zainteresowanie malarstwem i zaczął uczyć się kopiować ryciny.
Kiedy Lavery wrócił do Glasgow, udało mu się zdobyć praktykę jako retuszer u fotografa w Glasgow Herald. Dobre zarobki jak na tamte czasy pozwoliły mu zapisać się do jednej z najlepszych akademii sztuk pięknych w Glasgow. To był początek jego artystycznej edukacji, która później zaprowadziła go m.in. do Paryża i Londynu. W Glasgow Lavery studiował pod kierunkiem Josepha Crawhalla II. Przełom w jego karierze artystycznej nastąpił w 1888 roku, kiedy to otrzymał zlecenie uwiecznienia państwowej wizyty królowej Wiktorii. Od tego czasu cieszył się dużym zainteresowaniem jako malarz portretowy i społeczny. Niedługo potem przeniósł się do Londynu, gdzie zaprzyjaźnił się z James Abbott McNeill Whistler. Duży wpływ na twórczość Lavery'ego wywarł Whistler.
Lavery był dwukrotnie żonaty. Jego pierwsza żona Kathleen MacDermott zmarła na gruźlicę po 2 latach małżeństwa. Para miała razem jedną córkę. Około 8 lat później Lavery ożenił się ponownie. Jego druga żona Hazel Lavery, urodzona jako Martyn, pochodziła z zamożnej irlandzko-amerykańskiej rodziny. Do małżeństwa wniosła swoją córkę Alice, z poprzedniego związku. Piękna Hazel zastąpiła swojego męża na ponad 400 obrazach. Nawet kiedy rząd irlandzki zlecił Lavery'emu zaprojektowanie motywu na banknot, Hazel siedziała za niego. Małżeństwo Lavery poruszało się w najwyższych kręgach Londynu i przyjmowało wiele osobistości ze świata polityki i sztuki. Dzięki temu w 1918 roku Lavery został pasowany na rycerza, a później przyjęty do Royal Academy. Był jedyną osobą, która otrzymała tytuł honorowego obywatela zarówno Dublina, jak i Belfastu. W czasie II wojny światowej Lavery, obecnie owdowiały, szukał schronienia u swojej pasierbicy i jej męża w Irlandii Północnej. Tam też niezłomnie oddawał się swojej sztuce, a w dniu śmierci planował już następny obraz.