Włochy Toskania Florencja, Galeria Uffizi: Zwiastowanie, obraz Leonarda da Vinci (1452-1519), olej na drewnie, ok. 1472-1475, 98x217 cm

W niezwykle szerokim formacie poziomym o wymiarach 80 × 35 cm spotkanie anioła Gabriela z Marią nie przedstawia się jako skromny obraz devocjonalny, lecz jako rozległa scena, w której ogród, architektura i odległy krajobraz odgrywają niemal równie ważną rolę, co same postacie. Po lewej stronie Gabriel klęczy wśród kwiatów, trzymając lilię w dłoni i podnosząc rękę w geście powitania, podczas gdy Maria siedzi po prawej stronie przed kamiennym pulpitem, z jedną ręką spoczywającą na otwartej księdze, a drugą ułożoną w spokojnym geście przed piersią; między nimi otwiera się wolna przestrzeń, która jednocześnie oddziela i łączy przekazane przesłanie. Ciemne cyprysy stoją na tle bladych, odległych gór, a czerwien i głęboki błękit dominują w strojach; równomierne światło sprawia, że nawet niewielkie rośliny i kamienne ornamenty wyraźnie się wyróżniają. Leonardo da Vinci namalował to wczesne dzieło renesansowe w latach 1472-1475; historyczny oryginał znajduje się obecnie w Galerii Uffizi we Florencji i już tutaj widać tę dokładną obserwację natury, która sprawia, że pejzaż nie staje się jedynie tłem.

W tym przypadku Leonardo namalował motyw bezpośrednio na płótnie o satynowej powierzchni, bez szkła, dzięki czemu światło oddziałuje bezpośrednio na powierzchnię obrazu: Patrząc z przodu, ciemne partie ogrodu pozostają głębokie i spokojne, natomiast z boku szeroki, delikatny blask rozlewa się po niebie, aniołach i architekturze, nie zamieniając się w ostre odbicie. Właśnie nad twarzą Gabriela i jego uniesioną dłonią wzrok zatrzymuje się na tym połysku; przemieszcza się on wraz ze zmianą punktu widzenia i sprawia, że scena na chwilę staje się jaśniejsza. Janine otacza obraz złotą ramą ozdobną z miejscami przetartymi na czerwono; na wypukłych krawędziach złoto lśni wąskim pasmem, w zagłębieniach pozostaje matowe. Nie jest to całkowicie jednolite - i właśnie ten efekt rozbicia światła jest przekonujący. Głębia haptyczna powstaje w ten sposób nie tylko na satynowanej powierzchni obrazu, ale także w zróżnicowaniu stopni ram, których fizyczna obecność w wyczuwalny sposób podsumowuje rozległą, spokojną kompozycję.