Trasa Ararauny

Ara pochyla się z gałęzi, jakby chciała przyjrzeć się widzowi. Jej grzbiet lśni głębokim błękitem, pierś mieni się żółcią, a czarny dziób ciężko zwisa nad jasnym wzorem na twarzy. Wokół niej liść pozostaje niemal pusty. Jedynie gałąź jest kolorowa, liście pod nią są zaledwie zasugerowane, naszkicowane w delikatnych odcieniach szarości. Ta asymetria jest typowa dla Edwarda Leara. Zanim zasłynął dzięki swoim nonsensownym wierszom, młody Anglik rysował papugi na podstawie żywych zwierząt, a nie z wypchanych okazów, jak to było wówczas w zwyczaju. Siedział w menażerii Londyńskiego Towarzystwa Zoologicznego i obserwował. Widać to po ptaku. Upierzenie nie wygląda na wymyślone, lecz na obserwowane: każde pióro na żółtej szyi ułożone osobno, oko czujne, szpony mocno zaciskające się na gałęzi. Pod motywem widnieje stara inskrypcja z łacińską nazwą, tak jak na historycznych tablicach. Papuga z gatunku Blaulatzara należy dziś do gatunków zagrożonych wyginięciem. Również to nadaje temu obrazowi, z perspektywy czasu, inne znaczenie.

W tej realizacji obraz Leara umieszczono na płótnie, a dokładniej na płótnie Leonardo o satynowej powierzchni. Klient zrezygnował z passe-partout i szkła - i słusznie, ponieważ dzięki temu tkanina pozostaje widoczna. Gdy wzrok przesuwa się po jasnych powierzchniach, uwidacznia się delikatna siatka tkaniny, równomierna ziarnistość, która nadaje pustemu papierowemu tłu arkusza pewną materialność. Najgęstsze jest to w okolicy głowy ptaka: W okolicy czarnego dzioba warstwa nadruku gęsto przylega do wypukłości tkaniny, pozostawiając zagłębienia ciemniejsze. Dzięki temu niebieskie pióra wydają się niemal reliefowe, mimo że powierzchnia jest płaska - ten szczegół naprawdę przykuwa uwagę podczas pracy. Sinead, prosta ramka z forniru dębowego, wyznacza wokół tego motywu wąską ramkę. Słoje drewna spokojnie biegną wzdłuż krawędzi, przyciętych pod skosem, bez żadnych ozdób. Pomiędzy ramką a motywem pozostaje szara ramka, która pozwala arkuszu „oddychać”. Ten motyw nie potrzebuje niczego więcej.

Ilustracja przyrodnicza z lat 30. XIX wieku, przeniesiona na tkaninę i oprawiona w jasne drewno: to do siebie pasuje, ponieważ oba elementy pozostają stonowane i pozwalają ptakowi zabłysnąć. Gdy poruszamy się przed obrazem, po satynowanej powierzchni przesuwa się delikatny blask, nigdy jaskrawy, raczej niczym pasek matowego, jedwabistego światła - a właśnie na tle głębokiego błękitu upierzenia efekt ten zaskakująco dobrze komponuje się z grafiką.