Theodore Gericault

Epoka kulturalno-historyczna "Romantyzm", która rozpoczęła się pod koniec XVIII wieku i trwała do XIX wieku, została ukształtowana przez ważnych artystów, takich jak francuski malarz, rzeźbiarz, litograf i rysownik Théodore Géricault. Jego stosunkowo krótkie życie było burzliwe, jeśli nie burzliwe, i zrodziło wiele mitów na temat jego osoby. W 1814 roku zakochał się w swojej ciotce Aleksandrynie, starszej od niego o sześć lat, miłość romantyczna, ale niemożliwa. Z tego związku urodził się syn, który został podany za dziecko służącej. Dopiero po śmierci Théodore'a Géricault, dziadek oficjalnie uznał chłopca za członka rodziny.

Théodore Géricault, pochodzący z zamożnej rodziny, miał możliwość realizowania swojego zamiłowania do koni. Ponieważ interesował się również walką i bitwami, znalazło to odzwierciedlenie w jego pracach, takich jak portret porucznika Dieudonné (Eng: Given by God). Théodore Géricault, który studiował w paryskiej Ècole de Beaux-Arts, koncentrował się na przedstawieniach postaci, zwłaszcza scen wojskowych. Już w wieku 21 lat otrzymywał nagrody za swoje prace i zyskał sławę. Do grona jego przyjaciół należeli tacy artyści jak mistrz epoki romantyzmu:Eugene Delacroix.

Wiele z dzieł Théodore'a Géricaulta należy uznać za gigantyczne. Jego słynny obraz olejny "Le radeau de la Méduse" (Tratwa Meduzy) ma wymiary około 7 m x 5 m i jest dziś wystawiony w paryskim Louvre. Ten obraz nie jest wyimaginowanym przedstawieniem. Théodore Géricault krytykował dramaty, które powstają, gdy niewykwalifikowani ludzie przejmują odpowiedzialność. Po tym jak statek osiadł na mieliźnie, zbudowano tratwę dla 400 osób. Obraz, ułożony na kształt piramidy, przedstawia przerażające sceny, takie jak śmierć i kanibalizm. W tym celu malarz studiował kolory, które szczególnie dobrze podkreślają zwłoki. Może to zabrzmi okrutnie, ale w ten sposób uzyskał realistyczny obraz. Dziś robi się zdjęcia lub kręci filmy. W tamtych czasach artyści tacy jak Théodore Géricault tworzyli obrazy współczesnej historii. Uchwycił to, co nie powinno być zapomniane, a sztukę uczynił wyrazem swojej krytycznej postawy.