| Urodzony | 1708 (Lucca) |
| Zmarł | 1787 (Rom) |
| Narodowość | Włochy |
| Epoki | Klasycyzm, Malarstwo portretowe |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz |
| Nauczał | Sebastiano Conca |
| Członkostwa | Accademia delle Arti del Disegno |
| Znane dzieła | Diana und Amor (1761), Die Zeit befiehlt dem Alter, die Schönheit zu zerstören. (1746), Sacred Heart of Jesus (1767), Portrait of Humphry Morice (1761), Portrait of John Scott (?) of Banks Fee (1774) |
| Muzea | Art Institute of Chicago, Staatliche Museen zu Berlin, Walters Art Museum, Statens Museum for Kunst, Saint Louis Art Museum |
Włoski malarz Pompeo Girolamo Batoni urodził się w Lucca w 1708 roku jako syn złotnika. Po ukończeniu nauki w warsztacie ojca, w 1727 r. przybył do Rzymu. Tam był uczniem malarzy Sebastiano Conca, artysty późnego baroku, i Agostino Masucci, malarza portretowego.
.
Twórczość Batoniego była początkowo bardzo zorientowana na antyk i włoskiego malarza Rafaela. W jego malarstwie widoczne były wpływy tematyki religijnej i mitologicznej, jak np. słynny obraz Marii Magdaleny ("Pokutująca Magdalena").
Później zaczął przedstawiać angielskich turystów na tle zabytkowej architektury. Batoni jest więc uważany za wynalazcę portretu turystycznego i jednego z czołowych malarzy portretowych XVIII wieku. Podobno zdarzały się nawet skargi, gdyż Batoni pobierał za swoje portrety ogromne pieniądze.
Szczególną sławę przyniosło mu udane podobieństwo do żywych modeli. Nie bez znaczenia jest również fakt, że jego praktyka złotnicza mogła przyczynić się do tego, że portrety były dopracowane w najdrobniejszych szczegółach.
Do jego przyjaciół należał niemiecki archeolog, bibliotekarz i antykwariusz Johann Joachim Winckelmann, który znany jest również jako intelektualny twórca klasycyzmu. Batoni jest również uważany za prekursora neoklasycyzmu we Włoszech, który w okresie twórczości Batoniego zastąpił barok.
Batoni został wyniesiony do godności szlacheckiej przez cesarza rzymsko-niemieckiego Józefa II. Bardzo ceniony w swoich czasach, jego umiejętności były stawiane na równi z umiejętnościami Antona Raphaela Mengsa, który był również nazywany "drugim Raphaelem" w tamtych czasach. Portrety zagranicznych gości w Rzymie wykonywał z powodzeniem przez prawie cztery dekady, aż w końcu zmarł w 1787 roku, również w Rzymie.
Strona 1 / 2
| Urodzony | 1708 (Lucca) |
| Zmarł | 1787 (Rom) |
| Narodowość | Włochy |
| Epoki | Klasycyzm, Malarstwo portretowe |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz |
| Nauczał | Sebastiano Conca |
| Członkostwa | Accademia delle Arti del Disegno |
| Znane dzieła | Diana und Amor (1761), Die Zeit befiehlt dem Alter, die Schönheit zu zerstören. (1746), Sacred Heart of Jesus (1767), Portrait of Humphry Morice (1761), Portrait of John Scott (?) of Banks Fee (1774) |
| Muzea | Art Institute of Chicago, Staatliche Museen zu Berlin, Walters Art Museum, Statens Museum for Kunst, Saint Louis Art Museum |
Włoski malarz Pompeo Girolamo Batoni urodził się w Lucca w 1708 roku jako syn złotnika. Po ukończeniu nauki w warsztacie ojca, w 1727 r. przybył do Rzymu. Tam był uczniem malarzy Sebastiano Conca, artysty późnego baroku, i Agostino Masucci, malarza portretowego.
.
Twórczość Batoniego była początkowo bardzo zorientowana na antyk i włoskiego malarza Rafaela. W jego malarstwie widoczne były wpływy tematyki religijnej i mitologicznej, jak np. słynny obraz Marii Magdaleny ("Pokutująca Magdalena").
Później zaczął przedstawiać angielskich turystów na tle zabytkowej architektury. Batoni jest więc uważany za wynalazcę portretu turystycznego i jednego z czołowych malarzy portretowych XVIII wieku. Podobno zdarzały się nawet skargi, gdyż Batoni pobierał za swoje portrety ogromne pieniądze.
Szczególną sławę przyniosło mu udane podobieństwo do żywych modeli. Nie bez znaczenia jest również fakt, że jego praktyka złotnicza mogła przyczynić się do tego, że portrety były dopracowane w najdrobniejszych szczegółach.
Do jego przyjaciół należał niemiecki archeolog, bibliotekarz i antykwariusz Johann Joachim Winckelmann, który znany jest również jako intelektualny twórca klasycyzmu. Batoni jest również uważany za prekursora neoklasycyzmu we Włoszech, który w okresie twórczości Batoniego zastąpił barok.
Batoni został wyniesiony do godności szlacheckiej przez cesarza rzymsko-niemieckiego Józefa II. Bardzo ceniony w swoich czasach, jego umiejętności były stawiane na równi z umiejętnościami Antona Raphaela Mengsa, który był również nazywany "drugim Raphaelem" w tamtych czasach. Portrety zagranicznych gości w Rzymie wykonywał z powodzeniem przez prawie cztery dekady, aż w końcu zmarł w 1787 roku, również w Rzymie.