| Urodzony | 2 października 1656 (Paris) |
| Zmarł | 20 marca 1746 (Paris) w wieku 89 lat |
| Narodowość | France |
| Epoki | Barok, Malarstwo portretowe |
| Gatunek | Historienmalerei, Porträt |
| Zawód | Maler, Porträtist, Architekturzeichner, bildender Künstler |
| Rodzina | Małżonek: Marguerite Elisabeth Forest Dziecko: Marguerite Elisabeth de Largillierre |
| Nauczał | Anton Goubau |
| Uczeń | Johann Christian Fiedler, Jean-Baptiste Descamps |
| Pod wpływem | Peter Lely |
| Członkostwa | Académie royale de peinture et de sculpture |
| Znane dzieła | Die schöne Straßburgerin (1703), Porträt von Marguerite de Sève (1729), Porträt von Charles Le Brun (1686), Porträt von Barthélemy-Jean-Claude Pupil (1729), Voltaire the age of twenty-four (?) (1701) |
| Muzea | Art Institute of Chicago |
Nicolas de Largillière, urodzony w Paryżu 20 października 1656 roku i zmarły tamże 20 marca 1746 roku, był mistrzem okresu rokoko i jedną z najważniejszych postaci na scenie artystycznej XVII i XVIII wieku we Francji. Wraz z Hyacinthe Francois Rigaud zdominował sztukę portretową swoich czasów i stworzył bogaty dorobek, który do dziś jest reprodukowany w drukach artystycznych i fascynuje miłośników sztuki na całym świecie.
Largillière otrzymał wykształcenie artystyczne w Holandii i Anglii, dwóch regionach, które odegrały decydującą rolę w jego rozwoju artystycznym. W Holandii odkrył dzieła mistrzów Peter Paul Rubens i Anthony van Dyck, których imponujące kompozycje i żywa paleta kolorów wywarły głęboki wpływ na jego własny styl. Podczas pobytu w Anglii Largillière pracował jako asystent słynnego malarza Peter Lely, co dało mu cenny wgląd w profesjonalną scenę artystyczną. Po studiach pod kierunkiem Alexandra Goubau w Antwerpii, Largillière dołączył do Gildii Świętego Łukasza w 1673 roku. Jego kariera zaprowadziła go z powrotem do Londynu, gdzie mieszkał przez cztery lata, aż prześladowania katolików ostatecznie zmusiły go do opuszczenia Anglii. Ta wymuszona przeprowadzka sprowadziła Largillière'a z powrotem do Paryża, miasta, które opuścił tylko na krótko, gdy został zaproszony przez Jakuba II z Anglii na przystąpienie do portretowania króla i królowej.
Largillière miał imponującą karierę. W 1705 roku został mianowany profesorem, w 1738 roku został dyrektorem, a w 1743 roku został kanclerzem prestiżowej Akademii Paryskiej. Pozostawił po sobie imponującą liczbę portretów, głównie osób prywatnych. Dzieła te charakteryzują się żywym, czasem manierycznym przedstawieniem, kwiecistą kolorystyką i dowcipnym traktowaniem. Dziś są one często przedmiotem wydruków artystycznych, które przybliżają ich piękno i wyrafinowanie szerszej publiczności.
Largillière koncentrował się głównie na portretach, obrazach historycznych i martwych naturach. Portretował prawie wyłącznie członków dworu i wyższych klas średnich. To skupienie się na klasach wyższych nadało jego dziełom szczególnego blasku i wyjątkowej elegancji, które do dziś są uwieczniane na grafikach i zachwycają miłośników sztuki na całym świecie. Pomimo upływu ponad dwóch wieków od jego śmierci, Largillière pozostaje centralną postacią w historii sztuki francuskiej, a jego prace nadal stanowią istotną część globalnego krajobrazu artystycznego.
Strona 1 / 2
| Urodzony | 2 października 1656 (Paris) |
| Zmarł | 20 marca 1746 (Paris) w wieku 89 lat |
| Narodowość | France |
| Epoki | Barok, Malarstwo portretowe |
| Gatunek | Historienmalerei, Porträt |
| Zawód | Maler, Porträtist, Architekturzeichner, bildender Künstler |
| Rodzina | Małżonek: Marguerite Elisabeth Forest Dziecko: Marguerite Elisabeth de Largillierre |
| Nauczał | Anton Goubau |
| Uczeń | Johann Christian Fiedler, Jean-Baptiste Descamps |
| Pod wpływem | Peter Lely |
| Członkostwa | Académie royale de peinture et de sculpture |
| Znane dzieła | Die schöne Straßburgerin (1703), Porträt von Marguerite de Sève (1729), Porträt von Charles Le Brun (1686), Porträt von Barthélemy-Jean-Claude Pupil (1729), Voltaire the age of twenty-four (?) (1701) |
| Muzea | Art Institute of Chicago |
Nicolas de Largillière, urodzony w Paryżu 20 października 1656 roku i zmarły tamże 20 marca 1746 roku, był mistrzem okresu rokoko i jedną z najważniejszych postaci na scenie artystycznej XVII i XVIII wieku we Francji. Wraz z Hyacinthe Francois Rigaud zdominował sztukę portretową swoich czasów i stworzył bogaty dorobek, który do dziś jest reprodukowany w drukach artystycznych i fascynuje miłośników sztuki na całym świecie.
Largillière otrzymał wykształcenie artystyczne w Holandii i Anglii, dwóch regionach, które odegrały decydującą rolę w jego rozwoju artystycznym. W Holandii odkrył dzieła mistrzów Peter Paul Rubens i Anthony van Dyck, których imponujące kompozycje i żywa paleta kolorów wywarły głęboki wpływ na jego własny styl. Podczas pobytu w Anglii Largillière pracował jako asystent słynnego malarza Peter Lely, co dało mu cenny wgląd w profesjonalną scenę artystyczną. Po studiach pod kierunkiem Alexandra Goubau w Antwerpii, Largillière dołączył do Gildii Świętego Łukasza w 1673 roku. Jego kariera zaprowadziła go z powrotem do Londynu, gdzie mieszkał przez cztery lata, aż prześladowania katolików ostatecznie zmusiły go do opuszczenia Anglii. Ta wymuszona przeprowadzka sprowadziła Largillière'a z powrotem do Paryża, miasta, które opuścił tylko na krótko, gdy został zaproszony przez Jakuba II z Anglii na przystąpienie do portretowania króla i królowej.
Largillière miał imponującą karierę. W 1705 roku został mianowany profesorem, w 1738 roku został dyrektorem, a w 1743 roku został kanclerzem prestiżowej Akademii Paryskiej. Pozostawił po sobie imponującą liczbę portretów, głównie osób prywatnych. Dzieła te charakteryzują się żywym, czasem manierycznym przedstawieniem, kwiecistą kolorystyką i dowcipnym traktowaniem. Dziś są one często przedmiotem wydruków artystycznych, które przybliżają ich piękno i wyrafinowanie szerszej publiczności.
Largillière koncentrował się głównie na portretach, obrazach historycznych i martwych naturach. Portretował prawie wyłącznie członków dworu i wyższych klas średnich. To skupienie się na klasach wyższych nadało jego dziełom szczególnego blasku i wyjątkowej elegancji, które do dziś są uwieczniane na grafikach i zachwycają miłośników sztuki na całym świecie. Pomimo upływu ponad dwóch wieków od jego śmierci, Largillière pozostaje centralną postacią w historii sztuki francuskiej, a jego prace nadal stanowią istotną część globalnego krajobrazu artystycznego.