| Urodzony | 1685 (Paris) |
| Zmarł | 1766 (Paris) |
| Narodowość | France |
| Epoki | Rokoko |
| Gatunek | Historienmalerei, Porträt |
| Zawód | Maler, Porträtist |
| Rodzina | Ojciec: Marc Nattier Matka: Marie Courtois Dziecko: Sophie Challes Rodzeństwo: Jean-Baptiste Nattier |
| Uczeń | Louis Tocqué |
| Znane dzieła | Portrait de Mathilde de Canisy, marquise d'Antin (1738), Adélaïde of France Tying Knots (1756), Die Liebenden (Les Amants ou l'Alliance del l'Amour et du Vin) (1744), Portrait of Madame Bouret as Diana (1745), Portrait of Madame Marie-Henriette Berthelot de Pléneuf (1739) |
| Muzea | Staatliche Kunsthalle Karlsruhe, National Gallery of Art, Muzeum Narodowe w Warszawie, Bayerische Staatsgemaeldesammlungen (Pinakothek), Staedel Museum |
Jean-Marc Nattier był drugim synem pary artystów Marca Nattiera i Marie Courtois. Sławę przyniosły mu obrazy przedstawiające damy dworu króla Ludwika w klasycznych mitologicznych sukniach. Sławę przyniosły mu ryciny wykonane w 1710 roku na podstawie rysunków Peter Paul Rubens' słynnego cyklu Medyceuszy z Palais du Luxembourg. Pierwsze nauki pobierał u ojca, który był malarzem portretowym, oraz u wuja, malarza historycznego Jean Jouvenet. Później został uczniem Akademii Królewskiej. Jean-Marc Nattier od najmłodszych lat był niezwykle utalentowanym malarzem. W wieku 15 lat zdobył upragnioną nagrodę Académie royal. Nie zgodził się jednak na związany z tym wyjazd do Rzymu.
Podobnie jak jego wuj, Nattier chciał zostać malarzem historycznym. Temu gatunkowi poświęcił się w latach 1715-1720, z tego okresu pochodzą takie dzieła jak "Bitwa pod Pułtawą". Obraz ten powstał na zamówienie Piotra Wielkiego. Do przyjęcia w poczet członków Akademii Królewskiej zgłosił pracę "Petryfikacja Phineusa i jego towarzyszy". W 1752 r. został mianowany profesorem Akademii. Nattier udał się do Amsterdamu w 1715 roku, aby wykonać portrety rosyjskiego cara Piotra Wielkiego i jego żony. Nattier odrzucił jednak zaproszenie cara do wyjazdu do Rosji. Z powodu dramatycznego kryzysu finansowego we Francji w 1720 r. zmuszony był porzucić cele zawodowe, jakimi było zdobycie sławy jako malarz historyczny. Nattier bowiem, jak wielu innych, stracił w tym procesie prawie cały swój majątek. Musiał szukać bardziej lukratywnych zleceń. To było w tamtych czasach szczególnie malarstwo portretowe.
Mimo to Nattier znalazł sposób, by połączyć swoją pasję z malarstwem portretowym. Wprowadził alegoryczny portret, który szybko stał się bardzo popularny wśród dam dworu. Przeobrażał swoje modelki w mitologiczne postaci, np. antyczne boginie. Nattier portretował m.in. cesarzową Marię Teresę, wszystkie córki króla Ludwika XV i jego żony Marii Leszczyńskiej. Od połowy lat pięćdziesiątych XVII wieku sława Nattiera zaczęła słabnąć. Krytyk sztuki Diderot był jednym z najsurowszych krytyków Nattiera i podobno powiedział o nim w 1761 roku: "Czy ten człowiek nie ma przyjaciela, który powiedziałby mu prawdę?". Nattier był już starym, słabym człowiekiem i znajdował się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. W końcu został zmuszony do sprzedania swojej kolekcji sztuki i całej pracowni. Syn Nattiera, który miał przed sobą wielką karierę malarską, utonął w rzece Tyber podczas studiów w Rzymie.
Strona 1 / 3
| Urodzony | 1685 (Paris) |
| Zmarł | 1766 (Paris) |
| Narodowość | France |
| Epoki | Rokoko |
| Gatunek | Historienmalerei, Porträt |
| Zawód | Maler, Porträtist |
| Rodzina | Ojciec: Marc Nattier Matka: Marie Courtois Dziecko: Sophie Challes Rodzeństwo: Jean-Baptiste Nattier |
| Uczeń | Louis Tocqué |
| Znane dzieła | Portrait de Mathilde de Canisy, marquise d'Antin (1738), Adélaïde of France Tying Knots (1756), Die Liebenden (Les Amants ou l'Alliance del l'Amour et du Vin) (1744), Portrait of Madame Bouret as Diana (1745), Portrait of Madame Marie-Henriette Berthelot de Pléneuf (1739) |
| Muzea | Staatliche Kunsthalle Karlsruhe, National Gallery of Art, Muzeum Narodowe w Warszawie, Bayerische Staatsgemaeldesammlungen (Pinakothek), Staedel Museum |
Jean-Marc Nattier był drugim synem pary artystów Marca Nattiera i Marie Courtois. Sławę przyniosły mu obrazy przedstawiające damy dworu króla Ludwika w klasycznych mitologicznych sukniach. Sławę przyniosły mu ryciny wykonane w 1710 roku na podstawie rysunków Peter Paul Rubens' słynnego cyklu Medyceuszy z Palais du Luxembourg. Pierwsze nauki pobierał u ojca, który był malarzem portretowym, oraz u wuja, malarza historycznego Jean Jouvenet. Później został uczniem Akademii Królewskiej. Jean-Marc Nattier od najmłodszych lat był niezwykle utalentowanym malarzem. W wieku 15 lat zdobył upragnioną nagrodę Académie royal. Nie zgodził się jednak na związany z tym wyjazd do Rzymu.
Podobnie jak jego wuj, Nattier chciał zostać malarzem historycznym. Temu gatunkowi poświęcił się w latach 1715-1720, z tego okresu pochodzą takie dzieła jak "Bitwa pod Pułtawą". Obraz ten powstał na zamówienie Piotra Wielkiego. Do przyjęcia w poczet członków Akademii Królewskiej zgłosił pracę "Petryfikacja Phineusa i jego towarzyszy". W 1752 r. został mianowany profesorem Akademii. Nattier udał się do Amsterdamu w 1715 roku, aby wykonać portrety rosyjskiego cara Piotra Wielkiego i jego żony. Nattier odrzucił jednak zaproszenie cara do wyjazdu do Rosji. Z powodu dramatycznego kryzysu finansowego we Francji w 1720 r. zmuszony był porzucić cele zawodowe, jakimi było zdobycie sławy jako malarz historyczny. Nattier bowiem, jak wielu innych, stracił w tym procesie prawie cały swój majątek. Musiał szukać bardziej lukratywnych zleceń. To było w tamtych czasach szczególnie malarstwo portretowe.
Mimo to Nattier znalazł sposób, by połączyć swoją pasję z malarstwem portretowym. Wprowadził alegoryczny portret, który szybko stał się bardzo popularny wśród dam dworu. Przeobrażał swoje modelki w mitologiczne postaci, np. antyczne boginie. Nattier portretował m.in. cesarzową Marię Teresę, wszystkie córki króla Ludwika XV i jego żony Marii Leszczyńskiej. Od połowy lat pięćdziesiątych XVII wieku sława Nattiera zaczęła słabnąć. Krytyk sztuki Diderot był jednym z najsurowszych krytyków Nattiera i podobno powiedział o nim w 1761 roku: "Czy ten człowiek nie ma przyjaciela, który powiedziałby mu prawdę?". Nattier był już starym, słabym człowiekiem i znajdował się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. W końcu został zmuszony do sprzedania swojej kolekcji sztuki i całej pracowni. Syn Nattiera, który miał przed sobą wielką karierę malarską, utonął w rzece Tyber podczas studiów w Rzymie.