Jacques-Emile Blanche

Jacques Emile Blanche był najmłodszym z czworga dzieci w szanowanej francuskiej rodzinie lekarskiej. Jego ojciec Emile Blanche, jak również dziadek byli psychiatrami. Ich słynna klinika na Montmartre była zarezerwowana dla bardzo wybranej klienteli. Na terenie kliniki mieszkała również rodzina Blanche, która utrzymywała kontakt z pacjentami. Ponieważ starsze rodzeństwo Jacques'a Emile'a zmarło bardzo wcześnie, rodzice tym bardziej troszczyli się o niego, bojąc się, że i jego stracą. Wychowywał się więc jako jedynak i nigdy nie był spuszczany z oczu matki. Blanche nie dorastał więc jak normalny chłopiec z towarzyszami zabaw. Matka regularnie zabierała go na swoje niedzielne salony, gdzie spotykała się i wymieniała poglądy ze sławnymi artystami i wielkimi umysłami swoich czasów. W ten sposób chłopiec zawarł pierwsze znajomości z Edgarem Degasem, Henri Fantin-Latourem i z uwagą przysłuchiwał się rozmowom dorosłych. Jego edukacja była więc w tym sensie bardzo nietypowa. Zorganizowaną, klasyczną edukację szkolną otrzymał po raz pierwszy w wieku 12 lat. W tym wieku rozpoczął się również jego trening artystyczny. Jego rodzice zatrudnili Edmonda Maître jako nauczyciela sztuki. Maître podobno przedstawił później Blanche Claude'owi Monetowi, którego bardzo podziwiał. Maître położył również podwaliny pod niezwykłą kolekcję dzieł sztuki Blanche. Przekonał go do nabycia swoich pierwszych dzieł Moneta i Cézanne'a.

W wieku 18 lat Blanche poznała Pierre'a-Auguste'a Renoira, któremu matka zleciła namalowanie kilku dekoracyjnych paneli w ich nowym domu. Nieco ku przerażeniu matki, Blanche zaprzyjaźniła się ze starszym Renoirem i chciała się u niego terminować. Jednak jego matka uważała, że impresjonizm jest zbyt "pospolity" i nie dość akademicki dla edukacji jej syna. Zamiast tego wysłała go do Henri Gevexa, dobrego przyjaciela rodziny. Lata osiemdziesiąte XIX wieku były bardzo ważne dla kariery Blanche, a on sam określił ten rok jako swój najszczęśliwszy. W tym okresie został przyjęty jego pierwszy obraz na Salon Paryski Młoda kobieta na pokładzie łodzi. Blanche regularnie podróżowała między Paryżem a Londynem, jego drugim domem. W młodości Blanche pobierał lekcje, ale uważany był raczej za malarza samouka i był naprawdę wszechstronnie utalentowany. Był nie tylko utalentowanym malarzem, ale także świetnym pisarzem. Później podjął pracę pedagogiczną, a w 1902 roku został dyrektorem Académie de la Palette. Choć Blanche malował także martwe natury i pejzaże, największe uznanie zdobył jako portrecista. Szlachta, zamożna arystokracja i koledzy artyści chętnie siadali dla niego jako modele.