| Urodzony | 15 grudnia 1734 (Dalton-in-Furness) |
| Zmarł | 15 listopada 1802 (Kendal) w wieku 67 lat |
| Narodowość | Wielka Brytania |
| Epoki | Rokoko, Klasycyzm |
| Gatunek | portret, malarstwo historyczne, alegoria, malarstwo mitologiczne |
| Zawód | malarz, malarz portrecista |
| Rodzina | Ojciec: John Rumney Matka: Ann Simpson Małżonek: Mary Abbot Dziecko: John Romney Rodzeństwo: Peter Romney, James Romney |
| Znane dzieła | Lady Elizabeth Hamilton (1753-1797), Countess of Derby (1778), Abraham Rawlinson (1738-1803), MP, of Ellel Hall, near Lancaster (1760), Hands (fragment) (1800), The Gower Family: The Children of Granville, 2nd Earl Gower (1776), George Romney (1784) |
| Muzea | Yale Center for British Art, Princeton University Art Museum, National Gallery of Art, Art Institute of Chicago, Metropolitan Museum of Art |
George Romney urodził się 15 grudnia 1734 r. w Dalton-in-Furness, Lancashire, jako syn Johna Romneya, stolarza. Zmarł 15 listopada 1802 roku w Kendal, Westmorland. Romney jest uważany za nowoczesnego malarza portretowego końca XVIII wieku; zyskał szczególną renomę w społeczeństwie brytyjskim. W swoich pracach artysta unikał zagłębiania się w charaktery swoich modeli. To beznamiętne pochlebstwo było podstawą jego szczególnego powodzenia wśród mecenasów z wyższych sfer. W jego przedstawieniach dominuje linia, a łatwe pozy i płynne przejścia podkreślają płynny wzór kompozycji.
Po początkowej nauce w pracowni ojca został uczniem malarza rodzajowego Christophera Steele'a. Po wielu podróżach do północnych hrabstw Wielkiej Brytanii, jego kariera rozpoczęła się od pierwszych portretów.
W 1762 r. malarz wyjechał do Londynu. Tutaj najpierw odniósł sukces w British Society of Arts obrazem "Śmierć generała Wolfe'a", a następnie poświęcił się prawie wyłącznie portretowaniu. W 1764 roku George Romney udał się do Paryża, gdzie zaprzyjaźnił się z malarzem Joseph Vernet. Z drugiej strony, Romney szczególnie podziwiał inspirowane antykiem dzieła Nicolasa Le Sueura.
Dalsze studia zaprowadziły Romneya do Włoch w 1773 roku, gdzie studiował prace Raffael i Tizian - jego obrazy uznano wówczas za bardziej dojrzałe, o czym świadczą wdzięk i elegancja portretów takich jak "Pani Carwardine i syn" (1775) oraz "Sir Christopher i Lady Sykes" (1786). George Romney był uważany za osobę wrażliwą i introwertyczną z natury. Trzymał się z dala od Akademii Królewskiej i od swoich kolegów, szukając przyjaciół w kręgach literackich i filozoficznych. Około 1781-1782 roku Romney poznał damę Emmę Hart, późniejszą Lady Hamilton. Jej natura zafascynowała go do tego stopnia, że stała się jego muzą i środkiem ucieczki w wyimaginowany świat idealizmu.
Romney portretował swoją "boską Emmę" ponad 50 razy, a obrazy wywołują liczne skojarzenia, od wojowniczej Joanny d'Arc po winną Bachantkę.
Strona 1 / 22
| Urodzony | 15 grudnia 1734 (Dalton-in-Furness) |
| Zmarł | 15 listopada 1802 (Kendal) w wieku 67 lat |
| Narodowość | Wielka Brytania |
| Epoki | Rokoko, Klasycyzm |
| Gatunek | portret, malarstwo historyczne, alegoria, malarstwo mitologiczne |
| Zawód | malarz, malarz portrecista |
| Rodzina | Ojciec: John Rumney Matka: Ann Simpson Małżonek: Mary Abbot Dziecko: John Romney Rodzeństwo: Peter Romney, James Romney |
| Znane dzieła | Lady Elizabeth Hamilton (1753-1797), Countess of Derby (1778), Abraham Rawlinson (1738-1803), MP, of Ellel Hall, near Lancaster (1760), Hands (fragment) (1800), The Gower Family: The Children of Granville, 2nd Earl Gower (1776), George Romney (1784) |
| Muzea | Yale Center for British Art, Princeton University Art Museum, National Gallery of Art, Art Institute of Chicago, Metropolitan Museum of Art |
George Romney urodził się 15 grudnia 1734 r. w Dalton-in-Furness, Lancashire, jako syn Johna Romneya, stolarza. Zmarł 15 listopada 1802 roku w Kendal, Westmorland. Romney jest uważany za nowoczesnego malarza portretowego końca XVIII wieku; zyskał szczególną renomę w społeczeństwie brytyjskim. W swoich pracach artysta unikał zagłębiania się w charaktery swoich modeli. To beznamiętne pochlebstwo było podstawą jego szczególnego powodzenia wśród mecenasów z wyższych sfer. W jego przedstawieniach dominuje linia, a łatwe pozy i płynne przejścia podkreślają płynny wzór kompozycji.
Po początkowej nauce w pracowni ojca został uczniem malarza rodzajowego Christophera Steele'a. Po wielu podróżach do północnych hrabstw Wielkiej Brytanii, jego kariera rozpoczęła się od pierwszych portretów.
W 1762 r. malarz wyjechał do Londynu. Tutaj najpierw odniósł sukces w British Society of Arts obrazem "Śmierć generała Wolfe'a", a następnie poświęcił się prawie wyłącznie portretowaniu. W 1764 roku George Romney udał się do Paryża, gdzie zaprzyjaźnił się z malarzem Joseph Vernet. Z drugiej strony, Romney szczególnie podziwiał inspirowane antykiem dzieła Nicolasa Le Sueura.
Dalsze studia zaprowadziły Romneya do Włoch w 1773 roku, gdzie studiował prace Raffael i Tizian - jego obrazy uznano wówczas za bardziej dojrzałe, o czym świadczą wdzięk i elegancja portretów takich jak "Pani Carwardine i syn" (1775) oraz "Sir Christopher i Lady Sykes" (1786). George Romney był uważany za osobę wrażliwą i introwertyczną z natury. Trzymał się z dala od Akademii Królewskiej i od swoich kolegów, szukając przyjaciół w kręgach literackich i filozoficznych. Około 1781-1782 roku Romney poznał damę Emmę Hart, późniejszą Lady Hamilton. Jej natura zafascynowała go do tego stopnia, że stała się jego muzą i środkiem ucieczki w wyimaginowany świat idealizmu.
Romney portretował swoją "boską Emmę" ponad 50 razy, a obrazy wywołują liczne skojarzenia, od wojowniczej Joanny d'Arc po winną Bachantkę.