| Urodzony | 3 września 1797 (Großbadegast) |
| Zmarł | 21 stycznia 1857 (Berlin) w wieku 59 lat |
| Narodowość | Niemcy |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz, grafik, rysownik komiksowy, litograf, rysownik, malarz portrecista, twórca ekslibrisów, malarz animalista |
| Uczeń | Karl Themann |
| Znane dzieła | Parade in Potsdam im Jahre 1817 (1848), Parade auf dem Opernplatz in Berlin (1827), Zwei Reiter im Galopp (1851), Friedrich Wilhelm IV in seinem Arbeitszimmer im Berliner Schloss (1846), Equestrian Portrait of Alexander I (1777-1825) (1837) |
| Muzea | Staatliche Museen zu Berlin, Muzeum Narodowe w Warszawie, Art Institute of Chicago, Alte Nationalgalerie Berlin, Belvedere (Oesterreichische Galerie) |
Jego przydomek "Pferde-Krüger" (koń Krüger) może wymagać przyzwyczajenia, a nawet lekceważenia, ale trafnie klasyfikuje twórczość saksońskiego malarza Franza Krügera. Portrety rumaków były, używając kalamburu, jego koniem hobbystycznym. Zarówno w obrazach myśliwskich, militarnych, jak i w portretach, tak czczone przez człowieka zwierzę kopytne bardzo często pojawia się jako motyw w jego twórczości. Jednak odrzucenie go jako malarza koni w czystej postaci jest oczywiście z gruntu błędne.
Z malarstwem zwierząt Franz Krüger zetknął się już w dzieciństwie; jego zainteresowanie wzbudził zaprzyjaźniony z nim ornitolog Johann Friedrich Naumann. Później, w latach szkolnych w Dessau, syn urzędnika zetknął się z malarzem pejzażystą Carlem Wilhelmem Kolbe, który przedstawił mu naturę jako główny temat artystyczny. W wieku piętnastu lat zapisał się do berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, ale pozostał tam tylko dwa lata. Później rozwijał swój styl autodydaktycznie. Z tego okresu pochodzi zresztą jego pseudonim, gdyż w tej fazie poświęcił się niemal wyłącznie przedstawianiu zwierząt. Po kilku sukcesach wystawienniczych rozszerzył swoje spektrum o portrety. Jego wizerunki wybitnych współczesnych i ważnych szlachciców znacznie zwiększyły jego sławę. Już w wieku dwudziestu ośmiu lat został mianowany profesorem królewskim i stał się pełnoprawnym członkiem berlińskiej akademii. Wśród jego uczniów byli tak znani artyści jak Hermann Gemmel, Karl Konstantin Heinrich Steffeck i Theodor Schloepke. Miał też dość rzadkie dla malarza szczęście wzbogacenia się dzięki swojej twórczości. Dzięki temu mógł sobie pozwolić na przeprowadzkę do dużego domu w Berlinie, gdzie obecnie mieszka. W międzyczasie wiele podróżował, aby pogłębić swoją edukację artystyczną; jego drogi prowadziły m.in. przez Niemcy, Francję czy Rosję.
Chociaż Franz Krüger uważany jest przede wszystkim za artystę pracującego na zlecenie - i tak też sam siebie postrzegał - zawsze udawało mu się nadać swoim dziełom własny charakter. Jego prace cechuje nie tylko duża dokładność, naturalna ostrość i dbałość o szczegóły, ale także spora dawka subtelnego humoru, a czasem ironii i cichej krytyki społecznej, co sprawia, że nie są one tylko czystą dokumentacją. W obrazach parad wojskowych, na przykład, w centrum akcji nie umieszczał przywódców państwowych czy sławnych generałów, ale raczej obywateli lub zwykłych ludzi, co z pewnością można uznać za złagodzenie tradycyjnych struktur hierarchicznych. Pod tym względem określenie "malarz biedermeierowski", którym często określa się Franza Krügera, jest tak samo skrótowe, a nawet mylące jak "koń Krüger". Czasowo może i należy do epoki biedermeieru, a i motywacyjnie wpisuje się w tę mieszczańską epokę, ale jego dzieła nie są raczej konserwatywne - a już na pewno nie swojskie. Warto również wspomnieć, że był on jednym z pierwszych artystów plastyków, którzy w swoich pracach wykorzystali technikę litografii.
Strona 1 / 2
| Urodzony | 3 września 1797 (Großbadegast) |
| Zmarł | 21 stycznia 1857 (Berlin) w wieku 59 lat |
| Narodowość | Niemcy |
| Gatunek | portret |
| Zawód | malarz, grafik, rysownik komiksowy, litograf, rysownik, malarz portrecista, twórca ekslibrisów, malarz animalista |
| Uczeń | Karl Themann |
| Znane dzieła | Parade in Potsdam im Jahre 1817 (1848), Parade auf dem Opernplatz in Berlin (1827), Zwei Reiter im Galopp (1851), Friedrich Wilhelm IV in seinem Arbeitszimmer im Berliner Schloss (1846), Equestrian Portrait of Alexander I (1777-1825) (1837) |
| Muzea | Staatliche Museen zu Berlin, Muzeum Narodowe w Warszawie, Art Institute of Chicago, Alte Nationalgalerie Berlin, Belvedere (Oesterreichische Galerie) |
Jego przydomek "Pferde-Krüger" (koń Krüger) może wymagać przyzwyczajenia, a nawet lekceważenia, ale trafnie klasyfikuje twórczość saksońskiego malarza Franza Krügera. Portrety rumaków były, używając kalamburu, jego koniem hobbystycznym. Zarówno w obrazach myśliwskich, militarnych, jak i w portretach, tak czczone przez człowieka zwierzę kopytne bardzo często pojawia się jako motyw w jego twórczości. Jednak odrzucenie go jako malarza koni w czystej postaci jest oczywiście z gruntu błędne.
Z malarstwem zwierząt Franz Krüger zetknął się już w dzieciństwie; jego zainteresowanie wzbudził zaprzyjaźniony z nim ornitolog Johann Friedrich Naumann. Później, w latach szkolnych w Dessau, syn urzędnika zetknął się z malarzem pejzażystą Carlem Wilhelmem Kolbe, który przedstawił mu naturę jako główny temat artystyczny. W wieku piętnastu lat zapisał się do berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, ale pozostał tam tylko dwa lata. Później rozwijał swój styl autodydaktycznie. Z tego okresu pochodzi zresztą jego pseudonim, gdyż w tej fazie poświęcił się niemal wyłącznie przedstawianiu zwierząt. Po kilku sukcesach wystawienniczych rozszerzył swoje spektrum o portrety. Jego wizerunki wybitnych współczesnych i ważnych szlachciców znacznie zwiększyły jego sławę. Już w wieku dwudziestu ośmiu lat został mianowany profesorem królewskim i stał się pełnoprawnym członkiem berlińskiej akademii. Wśród jego uczniów byli tak znani artyści jak Hermann Gemmel, Karl Konstantin Heinrich Steffeck i Theodor Schloepke. Miał też dość rzadkie dla malarza szczęście wzbogacenia się dzięki swojej twórczości. Dzięki temu mógł sobie pozwolić na przeprowadzkę do dużego domu w Berlinie, gdzie obecnie mieszka. W międzyczasie wiele podróżował, aby pogłębić swoją edukację artystyczną; jego drogi prowadziły m.in. przez Niemcy, Francję czy Rosję.
Chociaż Franz Krüger uważany jest przede wszystkim za artystę pracującego na zlecenie - i tak też sam siebie postrzegał - zawsze udawało mu się nadać swoim dziełom własny charakter. Jego prace cechuje nie tylko duża dokładność, naturalna ostrość i dbałość o szczegóły, ale także spora dawka subtelnego humoru, a czasem ironii i cichej krytyki społecznej, co sprawia, że nie są one tylko czystą dokumentacją. W obrazach parad wojskowych, na przykład, w centrum akcji nie umieszczał przywódców państwowych czy sławnych generałów, ale raczej obywateli lub zwykłych ludzi, co z pewnością można uznać za złagodzenie tradycyjnych struktur hierarchicznych. Pod tym względem określenie "malarz biedermeierowski", którym często określa się Franza Krügera, jest tak samo skrótowe, a nawet mylące jak "koń Krüger". Czasowo może i należy do epoki biedermeieru, a i motywacyjnie wpisuje się w tę mieszczańską epokę, ale jego dzieła nie są raczej konserwatywne - a już na pewno nie swojskie. Warto również wspomnieć, że był on jednym z pierwszych artystów plastyków, którzy w swoich pracach wykorzystali technikę litografii.