| Urodzony | 6 września 1894 (Elberfeld) |
| Zmarł | 19 października 1940 (Laon) w wieku 46 lat |
| Narodowość | Niemcy |
| Epoki | Ekspresjonizm |
| Zawód | malarz, architekt |
| Znane dzieła | Study for Industrial Landscape (1934), Composition with Turbine (1929), Weiße Röhren (1933), Brücke über die Schwarzbachstraße in Wuppertal (1927), Komposition mit Turbine (1929) |
Nowinki technologiczne były dla niego przedmiotem gorącego zainteresowania. Carl Grossberg był malarzem przemysłowym, pozostającym pod wpływem artystycznej epoki Nowej Rzeczowości. Przeżył I wojnę światową i początek II wojny światowej. Ale jego pasją było zawsze malarstwo, aż do śmierci.
Carl Grossberg, którego prawdziwe nazwisko brzmiało Georg Carl Wilhelm Grandmontagne, był niemieckim malarzem, który uwiecznił swoje dzieła w olejach i akwarelach na płótnie. Początkowo jednak studiował architekturę, jeszcze pod nazwiskiem Grandmontagne, które jednak wkrótce potem zostało zniemczone przez jego ojca - na Grossberg. Następnie musiał przerwać studia, ponieważ na początku I wojny światowej został powołany do służby wojskowej. Kilka lat później wrócił ranny, ale wojna nie mogła go powstrzymać od kariery. Po wyleczeniu kontuzji poświęcił się studiowaniu sztuk pięknych i zajął się malarstwem, sztuką dekoracyjną i przestrzenną. Sukces przyniosły mu wystawy indywidualne w Stuttgarcie, a później także w Berlinie i kilku miastach w Niemczech. Kilka lat później za swoje wystawy i sztukę otrzymał Nagrodę Rzymską. Grossberg realizował jednak w rzeczywistości większy projekt. Projekt "Industrieplans", cykl obrazów, który miał przedstawiać przekrój najważniejszych gałęzi przemysłu w Niemczech. Niestety, nie udało się go zrealizować. Na początku II wojny światowej został bowiem ponownie powołany do wojska i stacjonował w Polsce. Ostatecznie zginął w wypadku samochodowym podczas wizyty u rodziny na przepustce.
Prace Grossberga nie powstawały konsekwentnie przez cały okres jego twórczości. Z czasem uległy one zmianie. Początkowo tworzył pejzaże miejskie w technice olejnej i akwarelowej, inspirując się twórczością artysty Lyonela Feiningera. Te przypominające bloki konstrukcje miały jaskrawe i odważne kolory, a ich styl był pełen szczegółów i precyzji. To również miało stać się znakiem rozpoznawczym Grossberga. Później zainwestował w aparaturę techniczną, której aspekt konstrukcyjny coraz częściej stawał się pomysłową perspektywą, którą przedstawiał. Obrazy marzeń", które wzbogacały zgeometryzowane maszyny o elementy surrealistyczne i przekształcały je w symboliczną przestrzeń sztuki. Na początku lat 30. porzucił jednak swoje "obrazy marzeń" na rzecz sztuki Nowej Rzeczowości, w której stylu przedstawiał wnętrza technologiczne, bez żadnych dodatkowych akcesoriów. W tym okresie centralnym motywem jego twórczości były hale fabryczne, a w szczególności portrety maszyn. Jego rzemiosło polegało na przekształcaniu ówczesnych funkcjonariuszy przemysłowych w sztuczne chwile. W ten sposób powstał zdystansowany, schłodzony język obrazowy i ponadczasowa sterylność, dzięki którym Grossberg stał się malarzem przemysłowym, znanym do dziś.
Strona 1 / 1
| Urodzony | 6 września 1894 (Elberfeld) |
| Zmarł | 19 października 1940 (Laon) w wieku 46 lat |
| Narodowość | Niemcy |
| Epoki | Ekspresjonizm |
| Zawód | malarz, architekt |
| Znane dzieła | Study for Industrial Landscape (1934), Composition with Turbine (1929), Weiße Röhren (1933), Brücke über die Schwarzbachstraße in Wuppertal (1927), Komposition mit Turbine (1929) |
Nowinki technologiczne były dla niego przedmiotem gorącego zainteresowania. Carl Grossberg był malarzem przemysłowym, pozostającym pod wpływem artystycznej epoki Nowej Rzeczowości. Przeżył I wojnę światową i początek II wojny światowej. Ale jego pasją było zawsze malarstwo, aż do śmierci.
Carl Grossberg, którego prawdziwe nazwisko brzmiało Georg Carl Wilhelm Grandmontagne, był niemieckim malarzem, który uwiecznił swoje dzieła w olejach i akwarelach na płótnie. Początkowo jednak studiował architekturę, jeszcze pod nazwiskiem Grandmontagne, które jednak wkrótce potem zostało zniemczone przez jego ojca - na Grossberg. Następnie musiał przerwać studia, ponieważ na początku I wojny światowej został powołany do służby wojskowej. Kilka lat później wrócił ranny, ale wojna nie mogła go powstrzymać od kariery. Po wyleczeniu kontuzji poświęcił się studiowaniu sztuk pięknych i zajął się malarstwem, sztuką dekoracyjną i przestrzenną. Sukces przyniosły mu wystawy indywidualne w Stuttgarcie, a później także w Berlinie i kilku miastach w Niemczech. Kilka lat później za swoje wystawy i sztukę otrzymał Nagrodę Rzymską. Grossberg realizował jednak w rzeczywistości większy projekt. Projekt "Industrieplans", cykl obrazów, który miał przedstawiać przekrój najważniejszych gałęzi przemysłu w Niemczech. Niestety, nie udało się go zrealizować. Na początku II wojny światowej został bowiem ponownie powołany do wojska i stacjonował w Polsce. Ostatecznie zginął w wypadku samochodowym podczas wizyty u rodziny na przepustce.
Prace Grossberga nie powstawały konsekwentnie przez cały okres jego twórczości. Z czasem uległy one zmianie. Początkowo tworzył pejzaże miejskie w technice olejnej i akwarelowej, inspirując się twórczością artysty Lyonela Feiningera. Te przypominające bloki konstrukcje miały jaskrawe i odważne kolory, a ich styl był pełen szczegółów i precyzji. To również miało stać się znakiem rozpoznawczym Grossberga. Później zainwestował w aparaturę techniczną, której aspekt konstrukcyjny coraz częściej stawał się pomysłową perspektywą, którą przedstawiał. Obrazy marzeń", które wzbogacały zgeometryzowane maszyny o elementy surrealistyczne i przekształcały je w symboliczną przestrzeń sztuki. Na początku lat 30. porzucił jednak swoje "obrazy marzeń" na rzecz sztuki Nowej Rzeczowości, w której stylu przedstawiał wnętrza technologiczne, bez żadnych dodatkowych akcesoriów. W tym okresie centralnym motywem jego twórczości były hale fabryczne, a w szczególności portrety maszyn. Jego rzemiosło polegało na przekształcaniu ówczesnych funkcjonariuszy przemysłowych w sztuczne chwile. W ten sposób powstał zdystansowany, schłodzony język obrazowy i ponadczasowa sterylność, dzięki którym Grossberg stał się malarzem przemysłowym, znanym do dziś.