Nie jestem tym

55x75 na płótnie A co, jeśli mamy więcej niż jeden obraz samych siebiernKobieta otoczona dziwnymi wyrostkami, które nakładają się na jej głowę i wyrastają z jej sylwetki. Być może przypominają węże, a może gałęzie, myśli lub coś zupełnie innego. Nic nie jest jednoznaczne – i właśnie w tym tkwi dla mnie urok.rnFormy sprawiają wrażenie czegoś, co należy do tej kobiety, a jednocześnie wydaje się obce. Mogą symbolizować myśli, doświadczenia, wewnętrzne poruszenia lub wszystko to, co rozwija się w nas w ciągu życia i przybiera własną formę.rnWyraziste czarne linie nadają poszczególnym formom kontur. Oddzielają – a tym samym tworzą połączenie między wszystkim, co współistnieje na tym obrazie.rnByć może ta kobieta nie przedstawia po prostu twarzy ani osoby. Być może ukazuje ona wielowarstwowość ludzkiej egzystencji: to, co widoczne, oraz to, co wymyka się naszej jednoznacznej klasyfikacji.rnBo to, co dostrzegamy, zależy również od tego, jak patrzymy.rnJeden widzi węże.rnInny widzi wyrostki.rnKtoś inny – być może – myśli, lęki, siłę lub coś zupełnie własnego.rnA może obraz wcale nie musi wyjaśniać, czym jest.rnByć może może po prostu wywołać w nas coś.rn