Przymocowana do reszty ciała na wysokości jabłka Adama za pomocą zawiasu, przerośnięta głowa spoczywa na lalkowatej postaci. Jasne niebieskie oczy błyszczą. Dłonie i stopy są w porównaniu z nimi maleńkie, ramiona zwisają nieruchomo w dół. To ciało jest ledwo zdolne do działania i poruszania się. Głowica z nadwagą przechyla się na bok pod własnym ciężarem.

Podczas studiów w Bauhausie Paul Klee mieszkał w latach 1921-1926 w Weimarze z żoną i synem Feliksem. W 1923 r. wykonał tam lalkę dla Feliksa, z którą bawił się w Punch and Judy. Ponieważ głowa jego żółtego, płóciennego korpusu była gniazdkiem elektrycznym i mogła być wykorzystana z wielkim efektem, gdy Felix pstryknął włącznikiem światła w tym samym czasie, gdy pojawił się na scenie, nazwano go "Elektrycznym Upiorem". Ta lalka, która niczym dżin w butelce pojawiła się w przedstawieniu lalkowym jego syna, zainspirowała Klee do napisania w 1922 roku olejnej pauzy "Duch geniusza".

Nazywany przez swoich uczniów "Buddą Bauhausu", Klee odnajduje w "Duchu geniusza" kolejny symbol "ducha", który jako miażdżące przeciążenie grozi również unieważnieniem człowieka w jego fizyczności i całości. Podobnie jak jego "Angelus Novus", "Anioł Historii", który zdaje się zapowiadać nadchodzące okropieństwa nazistowskich rządów, "Duch Geniusza" pokazuje, jak górnolotne teorie mogą sparaliżować praktyczny proces działania i oporu oraz zablokować rzekomo nieskrępowany geniusz.

---

Duch geniusza · Paul Klee