Autoportret, ziewający

Joseph Ducreux, ur. 1735, malarz portrecista, który uwiecznił na płótnie wizerunek zarówno austriackiej arystokracji, jak i francuskich jakobinów. Malował Marie-Antoinette, a później tych, którzy byli częściowo odpowiedzialni za jej egzekucję, Robespierre'a i St. Justa.

W 1769 r. został wezwany do Wiednia, malował tamtejszą szlachtę, został członkiem Akademii Wiedeńskiej, a w momencie wybuchu rewolucji francuskiej wyjechał do Londynu, gdzie jednak nie odniósł większych sukcesów. W 1793 r. zamieszkał w apartamencie w paryskim Luwrze i malował m.in. osobistości rewolucji. Ten oryginalny autoportret pochodzi z okresu wiedeńskiego. Może jest to wyraz niepokoju i znudzenia przestarzałą arystokracją, której czas dobiegał końca? Postawa przypomina napięty łuk, nawet wyciągnięte ręce przypominają postawę strzelającego z łuku. Wyraz twarzy artysty jest napięty, oczy raczej agresywne niż zmęczone. Nastrój, który dodatkowo podkreśla czerwona spódnica. Tło z jasnych i ciemnych szarych smug lub mgieł, podobnie jak ziewanie, świadczy jednak o melancholii i znużeniu. Malarz przedstawia siebie jako znudzonego, ale energicznego indywidualistę, mistrza w swojej sztuce bez względu na tło. Arystokratyczny czy rewolucyjny.