Kara pożądania

Krajobraz układa się warstwami w poziomie: na dole pole śnieżne, nad nim niemal czarny pas nagich zarośli, za nim ośnieżony łańcuch górski, a na górze blade niebo. A poprzek tych sztywnych pasm unoszą się dwie kobiety, które nic nie podtrzymuje - ich rozpuszczone, czerwono-brązowe włosy ciągną się za nimi jak dym i plączą się w ciemnych gałęziach. Segantini nie maluje tu opowieści z początkiem i końcem, lecz stan: chłód, nieważkość, zawieszenie między snem a karą. Światło pozostaje stłumione, kolory utrzymują się w odcieniach szarości, beżu i złamanej bieli, jedynie włosy i rumieńce wprowadzają ciepłe akcenty. Kto przyjrzy się dłużej, dostrzeże po lewej stronie w ciemności trzecią, na wpół zamazaną postać - obraz niechętnie odsłania swoje postacie.

Na satynowanym płótnie „Leonardo”, naciągniętym w formacie 68 x 39 cm bez ramy, właśnie ten stan nabiera namacalnego wymiaru. Gdy wzrok przesuwa się po ciemnym pasie zarośli, ujawnia się tam drobnoziarnista faktura: liczne krótkie pociągnięcia, którymi Segantini namalował gałęzie, występują na tkaninie jako lekko wypukłe punkty i nitki, podczas gdy niebo nad nimi pozostaje płaskie i spokojne. W górnej części obrazu struktura płótna jest widoczna pod jasnoszarą warstwą, a zarysowane grzbiety górskie sprawiają wrażenie niemal wyrytych, a nie namalowanych. Motyw płynnie przechodzi na krawędzie ramy klinowej, a pole śnieżne rozciąga się na boki.

W ten sposób obraz wisi na ścianie jako płaska bryła, bez szkła, bez passe-partout - i właśnie to mu pasuje, ponieważ nic nie wtrąca się między oko a płótno. To, co przykuwa wzrok, to cienkie jak włos, poskręcane pasma: pozostają czytelne aż do ostatniej pętli, a wzrok niemal mimowolnie podąża za nimi od ciepłej czerwono-brązowej barwy postaci aż do czarnych gałęzi.