Żaglowiec w świetle księżyca.

Pod rozgwieżdżonym nocnym niebem żaglowiec płynie po ciemnej wodzie. Jego czarne żagle wyróżniają się na tle jasnego pasa chmur, z którego przebija jedynie stłumione światło księżyca. Na prawym horyzoncie pojawia się druga, mniejsza sylwetka; po lewej stronie wybrzeże wyznaczają niskie budynki i kształty przypominające wiatraki. Na falach światło rozbija się na krótkie białe i niebiesko-szare smugi, podczas gdy pierwszy plan i krawędzie obrazu pozostają niemal czarne. Rozległa przestrzeń nieba przytłacza wąską strefę morską i nadaje podróży nutę niepewności, nie sprawiając jednak, by scena nabrała dramatycznego charakteru. Paul Gauguin, francuski artysta z końca XIX wieku, komponuje ten motyw z wykorzystaniem dużych pól ciemności i światła. Statek pozostaje wyraźnie rozpoznawalny, mimo że niemal zlewa się z morzem i wybrzeżem.

Obraz wykonany na płótnie Leonardo (Satin) bez passe-partout i szkła przylega bezpośrednio do wewnętrznej złotej krawędzi ramki Lydia. Do niej przylega szeroka zieleń drewnianej ramki, której złociste słoje biegną po powierzchni nieregularnymi śladami. Podczas oglądania wzrok rzeczywiście zatrzymuje się na takich śladach - zwłaszcza w lewym dolnym rogu, gdzie ujawnia się spójność kolorystyczna: obok niemal czarnej wody zieleń wydaje się głęboka i chłodna; brązowo-złote plamy jednocześnie prowadzą do bladych smug światła na falach. Wewnętrzna złota krawędź wyznacza ciepłą granicę wokół niebiesko-szarego motywu, uwydatniając w ten sposób ciemną sylwetkę statku. Nad jasnym polem chmur ten sam odcień złota wydaje się intensywniejszy niż na dolnej krawędzi obrazu, gdzie morze i rama są kolorystycznie bliższe sobie.

Złoto przeciwstawia ciepło chłodnemu światłu księżyca, podczas gdy zieleń towarzyszy ciemnym odcieniom morza. Dla mnie właśnie w tej grze bliskości i kontrastu tkwi siła tego połączenia - obraz i ramka faktycznie ze sobą dialogują, zamiast po prostu stać obok siebie.