Japanese School

Rozwój sztuki japońskiej jest ściśle związany z tradycyjną estetyką. Nietypowe dla europejskiego miłośnika sztuki jest powiązanie z codziennym użytkowaniem. Artystyczne projektowanie ogrodów, malowany jedwab i miski do ceremonialnego przygotowywania herbaty mają wartość artystyczną, jeśli nawiązują do japońskiej tradycji i mają zastosowanie w codziennym użytkowaniu. Im bardziej codzienne użytkowanie i oznaki codziennej patyny, tym większe uznanie artystyczne. Rozwój sztuki japońskiej narażony jest na zarzut poddawania się przez wieki wpływom obcych kultur. Japonia przypomina gąbkę, która wchłaniała napływające kultury i rzadko znajdowała się w pozycji generatora pomysłów. Dokładna analiza ujawnia jedynie wybiórcze przejmowanie obcych tendencji artystycznych. Niewiele z osiągnięć obcych kultur cieszyło się na tyle dużym uznaniem artystów, by można je było włączyć do sztuki japońskiej. Wraz z upływem XIX wieku pozycja ta uległa zmianie, a japońscy artyści stali się źródłem inspiracji dla malarzy europejskich. W szczególności japońska forma druku drzeworytniczego była bardzo popularna wśród francuskich impresjonistów i wpłynęła na twórczość Vincent van Gogh, Edgar Degas i Claude Monet. Utagawa Hiroshige był artystą, który używał techniki druku w stylu ukiyo-e i jest uważany za typowego przedstawiciela okresu Edo.

Kolejną zasadą estetyki w sztuce japońskiej są proste rzeczy, które natura daje jako wzór. Prostota w sensie zredukowanej reprezentacji prostego wdzięku i piękna. Układ elementów obrazu stwarza wrażenie jak największej prostoty. Powściągliwość w kompozycji uważana jest za podstawowy warunek dobrego smaku we wszystkich epokach. Ta estetyczna zasada wywodzi się z buddyzmu Zen i znana jest jako Wabi Sabi lub Iki. Poczucie piękna nie jest zgodne z europejską normą, która często wymaga równowagi i symetrii. Nieregularności i asymetrie zaczerpnięte z natury są równie ważnymi elementami wyrazu estetycznego.

Szczególną formą w sztuce japońskiej jest przedstawianie motywów erotycznych. Shunga to drzeworytnicze odbitki przedstawiające akt seksualny. Otwarte przedstawianie ludzi w intymnych sytuacjach było głównym źródłem dochodu dla artystów drzeworytów w stylu ukiyo-e. Ukiyo-e oznacza obrazy płynnego świata, a ten świat kręcił się wokół hedonistycznych dzielnic rozrywki w regionach miejskich. Erotyka to część świata, na którą składały się teatry kabuki, herbaciarnie i domy publiczne. Aktorzy, gejsze i kurtyzany tworzyli znakomite społeczeństwo oddane przyjemnościom, a japońscy artyści XVII i XVIII wieku przenosili ten świat na zewnątrz w obrazach. Wielu artystów europejskich zareagowało z podziwem na przedstawienia i technikę druku. Poprzez nakładanie akwareli i drukowanie siłą rąk powstaje wyraz lekkości przypominający akwarelę.