Charles Emile Jacque

Droga Charlesa Emile'a Jacques'a do zostania malarzem nie była ani prosta, ani klasyczna. Już w młodym wieku upodobał sobie rysunek, tak że w wieku 17 lat rozpoczął naukę zawodu litografa. Jednak nie uważał tego zajęcia za naprawdę satysfakcjonujące. Podczas gdy inni w jego wieku mieli okazję uczyć się w pracowniach lub uczęszczać do szkół artystycznych, Jacques był w dużej mierze samoukiem. Karierę artystyczną utrudniał mu nie tylko brak wszechstronnego wykształcenia, ale także służba wojskowa, do której był zobowiązany. Zamożniejsze rodziny mogły wykupić swoich synów z obowiązku służby wojskowej. Jednak rodzina Jacque nie miała takiej możliwości. Tak więc Charles Emile musiał się zobowiązać na siedem lat. W tym czasie wykonał wiele szkiców z życia armii i sprzedawał mniejsze rysunki.

Z okresu służby wojskowej Jacque czerpał inspirację i doświadczenie do licznych ilustracji i karykatur, które tworzył dla różnych paryskich magazynów. W miarę rozwoju swojej kariery Jacque porzucił ilustrację książkową i od połowy lat 40. skoncentrował się na tworzeniu oryginalnych akwafort inspirowanych mistrzami holenderskimi, zwłaszcza Rembrandtem, które stały się częścią wkładu w odrodzenie sztuki holenderskiej. Jacque był jednym z pierwszych artystów, którzy ożywili sztukę akwaforty i przypisuje mu się kilka znaczących innowacji technicznych. Zasłynął w tej dziedzinie na długo przed rozpoczęciem kariery malarskiej. Do 1848 roku wykonał blisko 350 akwafort, a w chwili śmierci liczba ta wzrosła do ponad 500. Dalszy rozwój malarski nastąpił ostatecznie od 1849 roku, a towarzyszyło mu dość niefortunne wydarzenie. Wybuch epidemii cholery spowodował, że Jacque wraz z rodziną musiał uciekać z Paryża. Towarzyszył mu również jego przyjaciel Jean-Francois Millet. Razem osiedlili się w Barbizon. Region, który wydawał się być oszczędzony od cholery w tym czasie.

Jacque został członkiem szkoły w Barbizon wraz z Milletem. Miejsce to stało się bowiem azylem dla wielu ówczesnych artystów. Wiejskie, rustykalne życie w Barbizon zainspirowało Jacque'a do namalowania wielu pejzaży i obrazów zwierząt. Szczególnie popularnym tematem w jego malarstwie byli pasterze i ich owce. Ale malował też wiele innych zwierząt hodowlanych. Obrazy Jacque'a różniły się od obrazów innych artystów z Barbizon. W jego pracach ludzie byli raczej pomijani. Najchętniej skupiał się na przedstawianiu zwierząt, które cechowała niezwykła dbałość o szczegóły. Od około 1867 roku Jacque był coraz bardziej rozpoznawalny jako artysta w Europie i Ameryce. Chciał poświęcić więcej czasu malarstwu i zrezygnował ze sprzedaży swoich prac handlarzom. Popyt na jego obrazy był tak duży, że rzadko trafiały one na wystawy, lecz były sprzedawane natychmiast po ukończeniu. Jacque przeżył wielu swoich kolegów ze szkoły barbizońskiej i stał się jednym z ostatnich przedstawicieli tego nurtu. Jego synowie Émile i Frédéric Jacque poszli w jego ślady i również zostali akwaforcistami i malarzami pejzaży.