Achille Devéria

Achille Devéria osiągnął coś, co wielu artystom nigdy się nie udało. W młodym wieku awansował do rangi poszukiwanego i cenionego artysty młodego XIX wieku. Po zakończeniu edukacji szkolnej natychmiast rozpoczął karierę artystyczną i poświęcił się malarstwu olejnemu. W wieku 22 lat malarz brał już udział w wystawie na Salonie Paryskim.

. Jego młodszy brat również poświęcił się sztuce i mimo bliskości rodzeństwa, ich wybór motywów rozwijał się w różnych kierunkach. Podczas wspólnie prowadzonej szkoły artystycznej Achille Devéria poświęcił się litografii. Litografie cieszyły się szczególnym zainteresowaniem w branży wydawniczej, a artysta otrzymywał zlecenia na ilustrowanie najważniejszych powieści. Od tej pory wydania "Don Kichota", "Robinsona Crusoe" i "Fausta" były ozdobione drobnymi grafikami, które Achille wykonał z najwyższą precyzją. Każda epoka artystyczna przeżywała wstrząsy i podlegała ciągłym zmianom. Achille Devéria chłonął zmiany i włączał nowe trendy do swojej sztuki. Później artysta umiejętnie przejął kierownictwo nad kolekcją graficzną we Francuskiej Bibliotece Narodowej oraz kierował kolekcją egipską w Luwrze. Niestety, życie tego niezwykłego artysty zakończyła choroba, która dopadła go podczas podróży do Egiptu.

. Scena artystyczna początku XIX wieku powoli, ale systematycznie odchodziła od wpływów religijnych. Szczególnie w Paryżu scena artystów wizualnych i literatów połączyła się ze sobą. Scena artystyczna z żywymi wymianami uformowała się wokół Achille Devéria i Victora Hugo. Prace Achille pokazują szerokie spektrum motywów. Z jednej strony wynika to z jego różnych klientów. Tworzył małe widoki, które były zarezerwowane dla prywatnego widoku swoich klientów i zapewniały erotyczny polot w buduarze. Z drugiej strony, dobre towarzystwo zlecało wykonanie demonstracyjnych obrazków dewocyjnych przeznaczonych do przestrzeni publicznej w domu. Przemysł literacki zamawiał ilustracje, a artyści różnych gatunków zlecali wykonanie swoich portretów. Słynne są interpretacje, jakie Devéria wypracowała z Victora Hugo i Franciszka Lista. Ernst Jünger określił dobór prac słowami "od słodkich obrazków dewocyjnych do dzieł z ognistą pornografią" i w ten sposób uchwycił niezwykłe spektrum.